Herken je deze vragen: ‘Zit jouw kind op Agora? Wat is dat voor school? Hoe halen ze daar een diploma? Hoe zit het met het vervolgonderwijs? Durf jij dat aan?’ Om mij heen moet ik vaak uitleggen wat Agora-onderwijs inhoudt en vertellen waarom wij voor deze onderwijsvorm hebben gekozen. Dat doe ik met trots. Destijds zochten we een school, maar achteraf zochten we naar een manier waarop onze dochter simpelweg mocht zijn wie ze is. Iets wat ik twee jaar geleden nooit zou hebben gedacht.

Een aantal jaren geleden zag ik een scenario voor me waarin mijn beide kinderen al blokkend en zwoegend hun huiswerk en proefwerken moesten maken, constant uitkijkend naar de diploma-uitreiking… om vervolgens weer door te stormen naar de volgende opleiding in een non-stop 'hurry-hurry'-scenario. Met één kind dat moest zwoegen voor resultaten en een ander dat zijn hakken in het zand zette zodra er huiswerk gemaakt moest worden, voorzag ik als ouder pittige tropenjaren. Niet bepaald een leuk vooruitzicht. Gelukkig is dat scenario drastisch gewijzigd sinds onze keuze voor het Agora-onderwijs – niet alleen voor de kinderen, maar zeker ook voor ons als ouders!

Bij ouderparticipatie denken we vaak als eerste aan het geven van inspiratiesessies. Toch start participeren met het besef dat je óók een Agora-ouder moet worden om succesvol Agora-onderwijs voor je kind mogelijk te maken. Sinds de start van het nieuwe schooljaar heb ik – digitaal – nieuwe ouders van andere Agora-scholen ontmoet. Ze stelden vragen die hun diepe bezorgdheid toonden. Gaat het wel goed met mijn kind? Is de keuze voor Agora-onderwijs wel de juiste? Gaat mijn kind wel een diploma halen en hoe blijft het gemotiveerd? Het zijn allemaal vragen die ik als Agora-ouder heel erg herken. Ik merk dat ik ondertussen zelf in hoge mate ben ontschoold. En ik zie hoe belangrijk dat is. Het is cruciaal dat we ons als Agora-ouders bewust worden dat we veel vragen stellen vanuit onze eigen conditioneringen en vanuit het onderwijssysteem dat we zelf hebben doorlopen. Pas als je dat doorbreekt, vind je als ouder een nieuwe manier om je kind te ondersteunen op een manier die echt past bij dit onderwijs.

Een groot vraagteken na Agora was het vervolgonderwijs... Mijn dochter zit nu een aantal maanden op een hbo-opleiding die niet-Agoriaans is, en dat is boeiend – zowel voor haar als voor mij. Wat tref je aan als je kind Agora verlaat en naar het reguliere vervolgonderwijs gaat? Valt je kind dan 'terug' en voelt het zich doodongelukkig? Vraag je jezelf als ouder dan af: waarom heb ik haar dit in vredesnaam aangedaan? Of... gebeurt er iets heel anders?

Waar mijn kinderen zich als vanzelf lijken te ontpoppen uit hun cocon om hun vleugels uit te slaan, lijkt het wel alsof het kind in het reguliere onderwijs moet blijven wachten totdat hem verteld wordt dat hij uit mag vliegen. Die ruimte voor ontwikkeling vind ik goud waard, maar na Agora is er nog weinig Agoriaans vervolgonderwijs te vinden. Hoe ervaart de Agoriaan dat? Kan hij de voordelen van zijn ruimte voor ontwikkeling verzilveren? Een gesprek met vier Agoriaanse alumni over hun ervaringen.

Zo’n zes jaar en 32 blogs, artikelen en interviews verder lijkt het me zinnig om de balans op te maken. Waar sta ik nu als het gaat om het Agora-onderwijs? Wat waren destijds mijn vragen en drijfveren? Wat was mijn focus? En is mijn visie op het Agora-onderwijs gedurende de jaren veranderd? Als Agora-ouder ben ik een stuk relaxter geworden, al heb ik nog altijd een hoge ambitie van wat ik van de school wil en verwacht. En hoewel er wat mij betreft nog genoeg te verbeteren en te ontwikkelen valt, zie ik het Agora-onderwijs inmiddels als een echt lichtbaken voor de vormgeving van onze samenleving.

Begin april (2022) stond er op LinkedIn een bericht tegen dat de Radboud Universiteit onderzoek gaat doen naar begaafde leerlingen waarbij ‘het ontwikkelen niet vanzelf gaat’. Het blijft blijkbaar lastig deze leerlingen met hun ‘complexe problematiek en hun systeem’ goed te bedienen op school en de universiteit wil meer weten hoe ze leerlingen beter kunnen helpen. Op datzelfde platform gaan vele gesprekken over hoogbegaafdheid. Vaak gaat het om te weinig aandacht voor maatwerk en de gevoelde noodzaak om speciaal onderwijs voor hoogbegaafde kinderen te organiseren, zodat zij zich niet meer 'uitgezonderd' voelen. Bovendien ontmoeten ze daar dan meer gelijkgestemden is de veronderstelling. Maar is dat wel die oplossing of zorg je zo voor nog veel meer het gevoel van 'uitzondering'? De wereld bestaat immers niet alleen uit hoogbegaafden.

Blijven zitten is bijna net zo erg als slaan!’ Een column gisteren in Trouw. Zo belangrijk deze kop te lezen in de media vanuit het reguliere onderwijs! Tegelijkertijd was gisteren in het nieuws dat er minder geslaagden zijn afgelopen jaar en er een grote toename is in aanmeldingen voor de vavo. Allemaal kinderen die ‘geslagen’ alsnog proberen hun diploma te halen. Ook Agora-onderwijs richt zich steeds meer op het kunnen voldoen aan het examentraject en het afleveren van 'geslaagden'. Dat voelt nog steeds erg dubbel. Moeten we dat wel willen? En als we dat niet zouden doen, komen er dan geen kinderen meer naar Agora-scholen? Wordt de weg voor mijn kinderen moeilijker zonder diploma of net gemakkelijker omdat ze hun eigen weg volgen? Ik voel me als ouder vaak een 'gespleten persoonlijkheid' als ik met toetsing en cijfers, examens, het halen van een diploma en de kijk op 'slagen' probeer om te gaan!