Mijn kind zit op Agora!

Het ‘ouderrooster’ van groep 8: ouderavonden, adviesgesprekken, meeloopdagen, open dagen en inschrijfformulieren. Scholen zetten op open dagen alles in om leerlingen binnen te halen in een krimpende markt; er is keuze genoeg, al blijven er vraagtekens of hun promotie wel echt weergeeft hoe het er in de praktijk aan toe gaat. Uiteindelijk viel de keuze op een school met een lange bestaansgeschiedenis en traditioneel onderwijs. Een herkenbare structuur met duidelijke regels; de eigen keuze van onze dochter. Kiezen voor een bekend systeem leek destijds simpelweg het veiligst.

De praktijk bleek helaas anders. Mijn dochter maakte een gemotiveerde start, maar haar harde werken werd niet beloond. In dit systeem bestaat de beloning immers uit cijfers, niet uit de waardering voor je inspanning of het leren zelf. Tegelijkertijd merkte ik dat ze zich continu moest aanpassen om erbij te horen. Als moeder kreeg ik het gevoel dat er steeds minder van mijn dochter overbleef. Ze kon zelf heel goed verwoorden hoe het beter zou kunnen: ‘Als de leraar me dit twee keer goed uitlegt met een voorbeeld, heb ik daar meer aan dan aan twintig sommen die ik niet snap.’

Maar praten als Brugman op school voor meer maatwerk leverde niets op; daar is het systeem simpelweg niet op ingericht. Eerlijk gezegd had ik net zo goed een andere taal kunnen spreken, we leken elkaar totaal niet te begrijpen. De overtuigingen ‘zet je er maar overheen’ en ‘het gaat straks wel beter’ werkten ook niet meer. Ik was er helemaal klaar mee en vroeg me wanhopig af: wat is het alternatief? Toch dat Agora-onderwijs, in dat gebouw met die felle kleurtjes? Zou dat de juiste voeding voor haar zijn en beter aansluiten? Twee jaar geleden was ik nog onvoldoende moedig om te kiezen voor een heel ander systeem, maar nu was ik vooral heel nieuwsgierig.

Een inloopmiddag bij Agora Roermond zag ik als dé kans om als moeder eens een kijkje te gaan nemen. Ik nam contact op en mocht aansluiten. Op woensdag 9 december 2015 stapte ik aarzelend het gebouw binnen. Ik zocht naar het lokaal waar ik moest zijn, maar ik kwam niet ver. Vol verwondering bleef ik in het midden van het plein staan kijken naar alles wat er om me heen te zien was – als een kind in een speeltuin. Wat een heerlijk gevoel! Om me heen bruiste het van de leerlingen die overal en nergens naartoe gingen, en wat een energie hing er! Het voelde als thuiskomen. Was dit echt een school? Ik vroeg me af waar deze school was toen ik zelf naar de middelbare school ging; ik weet zeker dat ik hiervoor had gekozen. Ik voelde een enorme nieuwsgierigheid en ongeduld om dit concept te ontdekken.

Voor mij was het meteen duidelijk: hier moeten we zijn! Thuis bespraken we dat we als ouders niet langer een pad wilden volgen waarin onze kinderen dezelfde prestatiedruk en 'gemiddelden-mentaliteit' zouden ervaren als wij vroeger. Waarom zouden we het Agora-onderwijs niet gewoon proberen? Wat was het ergste dat er mis kon gaan? En áls er al iets misging, wat dan nog? Draait het alleen om het halen van dat diploma, of mag er onderweg ook gewoon geleefd worden?

Onze dochter wilde het wel een dagje proberen. Ik zette haar ’s ochtends bij de school af als een bang musje, dat er nauwelijks in durfde te geloven dat deze school echt anders zou zijn. Maar toen we haar aan het einde van de meeloopdag ophaalden, herkende ik haar amper terug! Ze liep er rond alsof ze er al jaren thuishoorde. Het maakte mijn moederhart ontzettend warm om haar zo met de andere meiden te zien lopen. Ik had mijn dochter weer terug. Met stralende ogen, vol enthousiasme en leven, had ze nauwelijks tijd voor ons: ‘Hallo mama, ik kom zo...’ En dat na welgeteld één dag.

Vanaf dat moment duurde het haar veel te lang voordat ze zich eindelijk mocht aanmelden om te beginnen. Er volgde een serieuze voorbereiding op haar intakegesprek en het wachten op de verlossende uitslag dat ze was aangenomen. Ondertussen maakte ze netjes haar reguliere schooljaar af en bleef ze bikkelen zonder op te geven; iets waar ik als moeder diep respect voor heb.

Eindelijk was het zover! Na de zomervakantie startte ze in een groep van 110 leerlingen in een gloednieuwe Agora-vleugel. Dat was wennen, met werkelijk alles. Niet alleen voor haar, maar zeker ook voor ons als ouders. ‘Ontscholen’ of ‘detoxen’ noemen ze dat. Wat doet ze daar nou eigenlijk de hele dag? Haar flarden van de dag laten vertellen hielp niet echt, maar zelf een kijkje gaan nemen wel. Overdonderd dompelde ik mezelf onder in de levendige chaos op de tweede verdieping. Er gebeurde van alles om me heen en ik zocht automatisch naar structuur en overzicht. Ik ervoer verwarring, totdat het kwartje viel: ik zag kinderen die volledig zichzelf waren. Kinderen die zich vrij voelden in hoe ze zich uitten. Geen kuddedieren die je bij wijze van spreken zo in een schooluniform kunt hijsen, maar echte individuen. Kinderen die al iemand zíjn en niet eerst nog iemand moeten wórden. Dat zie je ook direct terug in de werkplekken, waarvan er werkelijk geen één hetzelfde is. Het gaf me opnieuw dat gevoel van verwondering en nieuwsgierigheid. Ik zou er zo een middag kunnen ronddolen, zelfs zonder mijn gebruikelijke behoefte aan controle en overzicht.

Datzelfde overkwam me tijdens de ‘celebration of departure’-middag in oktober, de afsluiting van de eerste zes introductieweken. Het was verfrissend om te zien dat deze middag volledig draaide op de inbreng en acties van de kinderen zelf. Ik was ontzettend trots toen ik mijn dochter bij binnenkomst informatie zag uitdelen aan andere ouders! Wat een totale andere ervaring dan op die vorige school, waar het weliswaar strakker georganiseerd was, maar ook volledig van bovenaf werd geregisseerd. Door de energie die er die avond hing, zou ik me bijna zelf weer als leerling willen inschrijven. Het wakkerde bij mij als ouder echt het ‘challengegevoel’ aan. Toen ik mijn enthousiasme deelde met Sjef Drummen en hem gekscherend vroeg of ik me kon inschrijven, kreeg ik direct als antwoord: ‘Dat zou je wel willen hè? Maar daar ben je echt te oud voor…’ Gelukkig zag ik een dochter die dolblij was met haar keuze.

De eerste opbrengsten na een half jaar Agora: ik heb mijn kind weer terug in haar puurste kern! Ze is eigenwijzer geworden, heeft meer zelfvertrouwen en heeft in deze eerste maanden al inzichten opgedaan waar andere kinderen pas na hun diploma-uitreiking in het vervolgonderwijs aan toekomen. Dit is precies de dynamiek die ik mijn kinderen gun: dat ze hun eigen ontwikkeling mogen doormaken en daarin warm worden begeleid. Dat ze met trots kunnen laten zien wie ze zijn. Daarbij worden ze ondersteund door ons als ouders, die hun hand vasthouden waar dat nodig is, én door coaches die feilloos inspelen op waar het kind staat. Niet door pasklare antwoorden te doceren, maar door te spiegelen, door te vragen en hen zelf naar oplossingen te laten zoeken. Ze ontdekken de wereld op een verantwoorde manier en hoeven daar niet mee te wachten tot dat felbegeerde diploma binnen is. Het is een voorbereiding op het leven door het simpelweg nu al te léven. Een ontwikkeling die volop onderweg is, net als Agora zelf.

Natuurlijk is er nog genoeg werk aan de winkel voordat Agora helemaal 'volwassen' is. De visie staat als een huis, de praktijk mag nu volgen. De eerste lichting die een eindexamen moet gaan halen komt in zicht. Omdat het aantal leerlingen sinds de start is verdubbeld, stelt dat behoorlijke eisen aan de organisatie en groei van de school zelf. Wij als ouders leren intussen steeds beter ‘Agoriaans’ spreken. Wel voel ik me als ouder medeverantwoordelijk voor de keuze die we samen met onze dochter hebben gemaakt voor een school die nog volop in ontwikkeling is. Dus stel ik kritische vragen en geef ik feedback. Gelukkig word ik telkens uitgenodigd voor een goed gesprek om antwoorden te krijgen. Ik kan oprecht zeggen dat ik diep onder de indruk ben van wat er achter de schermen allemaal gebeurt, en ik ben ervan overtuigd dat men met de juiste dingen bezig is. Ik weet zeker dat deze informatie ook veel vragen van andere ouders kan wegnemen. En precies daar ligt mijn eigen 'ouderchallenge': k ga bloggen over wat er allemaal speelt op Agora, met mijn eigen vragen als kompas. Omdat onderwijs uiteindelijk niet gaat over het vullen van een rugzak met cijfers, maar over de moed om de reis te durven leven. Als iemand mij vanaf nu vraagt waar mijn kind naar school gaat, dan zeg ik vol trots: Mijn kind zit op Agora!