Een groot vraagteken na Agora was het vervolgonderwijs... Mijn dochter zit nu een aantal maanden op een hbo-opleiding die niet-Agoriaans is, en dat is boeiend – zowel voor haar als voor mij. Wat tref je aan als je kind Agora verlaat en naar het reguliere vervolgonderwijs gaat? Valt je kind dan 'terug' en voelt het zich doodongelukkig? Vraag je jezelf als ouder dan af: waarom heb ik haar dit in vredesnaam aangedaan? Of... gebeurt er iets heel anders?
Het laatste jaar bij Agora, en met name de laatste maanden, heb ik met bewondering en respect naar mijn eigen dochter gekeken. Het leek wel een groeispurt die niet zou misstaan in ‘Oei, ik groei!’, maar dan voor laatstejaarsscholieren. Ze had op een gegeven moment haar draai helemaal te pakken: ze wist hoe ze moest leren, wat wel en niet werkte, en ze kreeg grip op haar planning. Je weet als ouder dat het eigenlijk geen ene moer uitmaakt wat jíj voor haar wilt; ze moet het uiteindelijk zelf doen en je kunt haar hoogstens ondersteunen. Het is stiekem ook een beetje examen doen als Agora-ouder. Mijn dochter sloot Agora uiteindelijk af op een hoger niveau dan haar oorspronkelijke groep 8-advies, en dat met een fantastische cijferlijst. Er zat en zit nog zoveel in haar dat altijd tekort wordt gedaan door haar in een hokje te stoppen, maar ze heeft dat diploma mooi in the pocket om door te kunnen stromen!
Al tijdens de open dagen van diverse hbo-instellingen werd duidelijk dat ik met een echt Agora-kind te maken had. Ze wilde het liefst het menu van haar studie volledig zelf samenstellen: een beetje pedagogiek, gecombineerd met wat toegepaste psychologie in de leeftijdsgroep van 12 tot 18 jaar, specifiek gericht op de Agoriaanse leer. Of... een beetje filosofie en politicologie met een vleugje sociologie. Het liefst startend met een eigen onderzoek en dan pas de praktijk; een soort challenge-aanpak dus. De universiteit paste qua opbouw eigenlijk veel beter bij haar, maar ja, dat kan nu eenmaal niet direct met een havo-diploma.
Ik vermoed dat veel Agora-ouders dit herkennen: onze kinderen kunnen feilloos aangeven waar hun interesses liggen, en naarmate de schooltijd vordert weten ze ook heel goed wat ze kunnen en wat niet. Het is dan ook niet zozeer dat ze niet kúnnen kiezen. Het is vooral dat de vastomlijnde vakkenpakketten hun ontwikkeling onnodig lijken op te houden, waardoor de vervolgopleiding een compromis blijkt te zijn van keuzes die ze zelf nooit zo zouden maken. Intrinsiek motiverend is dat in ieder geval niet, behalve als je exact weet welk beroep je straks wilt gaan uitoefenen en daar de juiste studie bij selecteert. Maar bij een Agora-kind is niet de beroepskeuzeknop aangezet, maar vooral de 'nieuwsgierigheidsknop', de 'ik-wil-er-wel-wat-voor-doen-knop' en de 'I-am-part-of-the-social-environment-knop'. De kans is dan ook groot dat je op een Agora-school een sociaal wezen aantreft in plaats van een 'profielkind': breed georiënteerd, maatschappelijk bewust en met een diep gevoel van vrijheid om zelf te mogen kiezen.
Het werd uiteindelijk de hbo-opleiding Toegepaste Psychologie, met de intentie om in het eerste jaar haar propedeuse te halen en dan verder te kijken. Ze had ontzettend veel zin om te starten! Het was spannend, maar ook direct een lesje in geduld en wachten op communicatie... van een grote onderwijsinstelling die gewend is om in getallen te denken in plaats van in individuele, unieke studenten. Je start als studentennummer en je bent onderdeel van een massa. Waar je met je vragen terechtkunt, is verre van duidelijk.
De allereerste introductiedag maakte meteen de onderlinge verschillen duidelijk. Er waren mbo-instromers – vaak wat ouder en zelfstandiger – en havisten die net van de middelbare school kwamen. Als Agora-kind met een hoog sociaal bewustzijn ben je gewend om mensen actief te benaderen, nieuwsgierig te zijn en zelfstandig te handelen. Je bent het sociale vermogen van je omgeving gewend, dus daar ga je op je nieuwe opleiding automatisch ook van uit. Duh! Maar dat viel tegen. Ze trof voornamelijk jongeren aan die afwachtend luisterden naar de 'onderwijzende studiebegeleider', of die zonder veel invoelingsvermogen vragen op haar afvuurden. Het was een sfeer van afwachten, hunkeren naar leiding, weinig diepgaande interesse in de ander, maatschappelijk gewenst gedrag en ongemakkelijke stiltes. Na die eerste dag had ik een diep teleurgesteld kind thuis, dat zich acuut afvroeg of ze niet terug kon naar Agora... Maar dat kon natuurlijk niet meer. En ach, het was ook pas de eerste dag.
Vervolgens begon het grote zoeken in meerdere digitale systemen: waar staan de opdrachten, waar moet je wanneer zijn en waar vind je de beoordelingscriteria? Het was eindeloos wachten of je e-mails wel beantwoord werden en of je überhaupt de juiste persoon had gemaild. Het was aftasten hoe haar projectgroep was samengesteld, wie welke rol pakte, wat ze zelf ging doen en ondertussen vooral: vooruit willen! Zelfstandig zijn! Ze baalde enorm van de planning en het rooster dat van buitenaf werd opgelegd. Ze ontdekte al snel dat diverse colleges totaal geen meerwaarde hadden en dat ze haar tijd liever zelf effectief benutte voor haar studie. Er was die teleurstelling over het 'schoolse' gevoel: niet op kamers, elke dag reizen van en naar school, verplichte lessen volgen en thuis weer 'huiswerk' maken. Volgens mij was er op Agora destijds veel meer sprake van een echt studentengevoel!
Gelukkig was daar ook de redding: ze werd superblij van de inhoud. Vakken als 'Inleiding tot de psychologie' raakten haar nieuwsgierigheid recht in het hart. Overlopend van alles wat ze had geleerd, struikelde ze thuis over haar woorden om het ons uit te leggen. En daar was ze gelukkig weer: mijn Agoriaanse dochter.
Inmiddels zijn we een periode verder en midden in de tweede cyclus is haar Agora-zelfvertrouwen helemaal terug. Ze manoeuvreert handig door het onhandige rooster door zelf bewuste beslissingen te nemen over wat ze klassikaal volgt en wat niet. Ze heeft vat op haar planning en weet precies wat er voor welk onderdeel moet gebeuren. Ze heeft helderheid over de rol die ze wil pakken in samenwerkingsgroepen en is maximaal gemotiveerd om te leren. Haar doel staat scherp op het netvlies: doorstromen naar de universiteit, waar het probleemgestuurd onderwijs uitstekend aansluit op haar Agora-achtergrond.
Haar doel staat scherp op het netvlies: na het behalen van haar hbo-propedeuse meteen doorstromen naar de universiteit, waar het probleemgestuurd onderwijs uitstekend aansluit op haar Agora-achtergrond. De selectieprocedure voor de Universiteit Maastricht is spannend en kent een numerus fixus, maar de toelating bestaat gelukkig uit het zelfstandig uitwerken van een inhoudelijke opdracht. Ik kan me voorstellen dat zij het spannend vindt, maar als ouder twijfel ik geen moment aan haar. Na het doormaken van haar examenperiode bij Agora heb ik zoveel van haar gezien, dat ik haar dat vertrouwen met alle liefde geef. En natuurlijk heeft ze inmiddels ook al een plan B en C klaarliggen voor het geval dat. Heerlijk! Voor mij bewijst deze korte tijd in ieder geval al één ding: eens een Agora-kind, altijd een Agora-kind! En gelukkig kan ik daarbij dus ook gewoon een Agora-ouder blijven.
🚀 Update: 16 oktober 2026
En dat wat hierboven staat... heeft ze simpelweg waargemaakt! Ze werd glansrijk geselecteerd voor de lichting studenten psychologie aan de Universiteit Maastricht. Ze heeft keer op keer keihard gebikkeld om weer een stap verder te komen. Wetende dat ze het liefst anders had willen studeren en haar tijd anders had willen indelen, vond ze telkens weer een manier om zich aan te passen zónder zichzelf te verliezen.
Vandaag de dag is ze nog steeds dat Agora-kind, en misschien nu nog wel meer dan toen. Ze was vastbesloten om haar doel te bereiken, omdat haar innerlijke ‘Why’ haar de kracht gaf om door te zetten. Haar ultieme beloning? De titel Master of Science in Psychology.
Als ik dan terugdenk aan het moment dat ze op de reguliere middelbare school instroomde in de vmbo-t/havo-brugklas en ze daar haar ware potentieel geen plek konden geven, vervult me dat met een onbeschrijfelijke trots. Dit is de allerbeste reden om je kind een Agora-kind te laten worden. Helemaal 'zelluf' gedaan!
Reactie plaatsen
Reacties