Ach, die tweelingziel

Gepubliceerd op 7 juli 2022 om 12:33

Ach, die verhalen over een tweelingziel... zweverig. Gewoon verliefdheid die voor iets anders wordt aangezien. Vooral ook iets van andere mensen die dat meemaken. Als je met je beide voeten op de grond staat, dan overkomt je dat niet.

En wat als dat wel gebeurt? Dat je hoofd overuren maakt om te verklaren waarom je je thuis voelt komen bij iemand die je net hebt leren kennen en een gevoel hebt dat je niet eerder hebt gehad en ook niet in woorden kunt vatte? Dat je het gevoel hebt iets voor elkaar te betekenen maar niet precies weet wat? Dat wat je erover leest je maar al te bekend voorkomt?

Een aantal jaren geleden las ik een boek met mooie verhalen over onvoorwaardelijke liefde, liefde losgekoppeld van lust en sex, gender en de in onze maatschappij vastgelegde norm van monogame relaties. Het gaf een vredig en ergens herkenbaar gevoel de verhalen te lezen. Helaas weet ik de titel en de schrijver van het boek niet meer. Dat wat ik mij herinner is dat allesomvattende gevoel van liefde voor alles en iedereen. Vredigheid en rust. Het kwam en het ging weer, dat gevoel.

 

Tijdens een sprookjesachtige markt rondom kasteel Limbricht ontmoette ik iemand die met kruiden fantastische kruidenmengsels maakte die op jou afgestemd waren. Ik vond het magisch de uitleg bij mijn kruidenmengsel te horen, herkende de geuren, kwam in gesprek met de maker over zielsverwantschap en herkende opnieuw dat allesomvattende gevoel van vredigheid en eenheid in het contact. Het was er even en toen weer weg.

 

Tijdens mijn opleiding bij Instituut E.E.N. en tijdens ontmoetingen op meditatie of cursusdagen hoorde ik mensen wel eens vertellen over hun tweelingziel. In mijn hoofd kon ik de uitleg over een tweelingziel begrijpen, gevoelsmatig kon ik er niks mee. Ik verklaarde het voor mezelf als stevig verliefd zijn op een ander en dat dan verkopen als iets spiritueels. Het gehele stuk over zielsverwantschap vond ik mooi om te horen, maar mijn rationele brein vond dat veel te zweverig. Ik hoorde dat de mensen die het meemaakten het allesoverweldigend mooi en pijnlijk tegelijkertijd vonden. Ik reageerde dan ook vaak allergisch voor de verhalen en hoopte dat het mij niet zou overkomen. 

 

Helaas.... of het nu de wet van de aantrekkingskracht is geweest of een onvermijdelijk iets op mijn levenspad, ik kan me bij de mensen voegen met deze ervaring. Of ik het mijn tweelingziel moet noemen weet ik nog steeds niet, maar ik kwam iemand tegen waar ik dat allesomvattend gevoel van onuitputtelijke liefde heb ervaren; Het is een magisch gevoel van eenheid en het werkt als een magneet. Vanaf het moment dat ik hem ontmoette wist ik dat ik hem weer los zou moeten laten. Een gemengd gevoel van eenheid en afgescheidenheid tegelijkertijd. Je ontmoet een ander die ergens heel veel op jou lijkt, het is thuiskomen en het voelt als een verlangen naar eenheid waar je alles voor zou willen doen.   

 

Ik kwam hem tegen om hem te 'verlichten', hij om mij te spiegelen met mijn pijnlijkste overtuigingen. Om verlicht te kunnen worden moet je het donker willen zien, om gespiegeld te worden moet je de moed hebben in de spiegel te durven kijken. En dat gaat niet over rozen. Het was voor beiden aantrekken en vervolgens afstoten. Het contact werd verbroken; in de behoefte aan mijn kant om vast te houden en in de behoefte aan de andere kant om weg te lopen. Mijn spiegelbeeld wilde ik het liefste ontwijken en ik gaf graag de ander de schuld dat hij wegliep, ook al wist ik dat ik er zelf ook een aandeel in had. En dat onder ogen zien gaf mij verlichting en ruimte voor verdere ontwikkeling. Er zijn zoveel lichtjes verschenen die mij helderheid hebben gegeven om dichter bij mezelf te komen. Daar ben ik dankbaar voor. 

 

In het aardse vertalen we dat gevoel dat gepaard gaat met verlangen vaak als verliefdheid en zien de lichamelijke versmelting als de verlossing. Maar die vlieger gaat niet altijd op. Hoewel je dezelfde frequentie voelt, bijna telepatisch met elkaar verbonden bent en er verlangen is om in elkaars aanwezigheid te zijn is het niet gelijk aan verliefdheid die we ervaren in ons 'aardevoertuig', ons lijf. Het gaat dieper, tot in je hart en je ziel en is veel omvattender. Hem niet meer zien voelt als een gemis, maar de spiegel liet mij de noodzaak aan liefde voor mezelf zien. 

 

Als individu lopen we ieder ons eigen levenspad met ons eigen aardevoertuig, ons lijf, als thuis voor onze ziel. Samensmelting energetisch of lichamelijk biedt geen 'verlichting'. Dat geldt voor iedereen, niet alleen voor tweelingzielen! Het is de bewustwording van je eigen zielsenergie en wat er nog in de schaduw ligt om te verlichten waarmee je aan de slag moet. Willen opgaan in de ander leidt je af van je eigen heelheid en is voelbaar in de beleving van 'aardse pijn en lijden'. Eenheid zit in onszelf en komt niet van buitenaf. Leegte kan niet door een ander gevuld worden, dan is het nog steeds niet van jou. Iemand tegenkomen die je zo kan raken is als een boodschapper voor jezelf om aan de slag te gaan naar vervulling op weg te gaan en niet naar 'vulling'.

 

Ook werd ik me steeds meer bewust van mijn eigen spiegel en mijn eigen te verlichten schaduwen, er bleef een lijntje bestaan op energetisch niveau. Een lijntje dat ik aan mijn kant elke keer probeerde te verbreken, maar dan weer door de ander gelegd werd. En andersom. Nu weet ik waarom het lijntje nog bleef bestaan; mijn 'contract' met hem was nog niet ingelost, mijn deel van verlichten was nog niet af. Er was nog energetisch werk te verrichten en dat bleef aan mij trekken. Hoewel het fysieke contact al lange tijd verbroken was bleef het energetisch nog in stand. Fysiek stootte hij af, energetisch trok hij aan. Elke keer leidde dat ook tot het openen van mijn eigen wond. Erg verwarrend. Het is mij ondertussen duidelijk geworden waar ik hem nog mocht verlichten en ik hoop dat ik mijn 'contractdeel' heb kunnen nakomen. Ik gun het hem en mezelf dat we elkaar op alle vlakken los kunnen laten om ieder zelf weer verder te groeien. Of hij nou een 'echte' tweelingziel is of niet. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Sandra Franssen
5 maanden geleden

Mooi Mir, ik voel het met je mee tijdens het lezen ❤️