It takes two to tango!

Gepubliceerd op 10 oktober 2017 om 12:34

“Ja, je kind moet wel geschikt zijn voor zo'n volwassen systeem!” Een prikkelende uitspraak die geplaatst wordt als ik over Agora vertel en een reden voor een goed gesprek dat leidt tot een aantal vragen waarop ik zelf ook niet exact het antwoord weet, we zijn nog 'onderweg'. Overvragen wij onze kinderen niet? Met Target Processing (TP)? Met verantwoordelijkheid voor hun eigen ontwikkeling? Het brein ontwikkelt zich nog tot na hun twintigste en wij vragen hen te plannen, te structureren, hun eigen agenda te bepalen, workshops te volgen en buiten hun eigen comfortzone te treden door te netwerken. Iets wat veel volwassenen nog niet eens lukt. 

Ik weet niet hoe het bij u thuis is, maar de pubers bij ons thuis zijn van goede wil, maar vergeten regelmatig hun afspraken – al zijn die met veel enthousiasme gemaakt-, hebben regelmatig een reminder nodig, zijn voornamelijk op de korte termijn gefocust en vragen regelmatig praktische hulp. De uitspraak over hoe volwassen het systeem van Agora is voor pubers is vind ik dan ook 'challenging'. Ik sprak een aantal coaches over hun ideeën en ervaringen hierover en ben als ouder aanwezig op de community-avond.

 

“De dans tussen leerling en coach" is een uitdrukking van een van de coaches die ik graag overneem en de rode draad weergeeft van mijn gesprekken. Als ik vraag of een leerling in staat is om zelf met TP te werken en hoe de coach hierin ondersteunt, dan krijg ik steevast het antwoord: “Dat hangt helemaal van het kind af. Zoveel kinderen, zoveel wijzen van ondersteuning in mijn coachgroep”. En daarop aansluitend: “Dat vraagt om alles uit de kast te halen als coach”.

 

Van Ballroom tot streetdance, alle soorten dansen zijn mogelijk. En elke coach en leerling en coachgroep hebben hun eigen dansinstructies. Zo zie je in praktijk dat de dagstart kan verschillen per coachgroep en bijvoorbeeld TP bij de ene coach in eerste instantie fungeert als leidraad en filosofie en de ander het format letterlijk aanhoudt. Dat de ene coachgroep wel werkt met weekplanningen en de andere niet. De choreografie van de dans is een op maat gemaakte mix van TP en de 7 habits van Agora, waarbij er door de coach op wordt gelet dat hij naadloos aansluit en niet leidt tot blessures bij de leerling maar ook niet tot onderpresteren.

 

Als we maar dansen… Duidelijk is, dat de coaches zich goed bewust zijn van de verschillen in ontwikkeling bij ‘hun’ kinderen en dat de dansles hierop afgestemd moet worden, maar het gaat er vooral ook om dat er gedanst wordt! Het type dans, het tempo, leiden versus geleid worden, de muziek… waar de ene leerling regelmatig op de tenen getrapt wordt of bijgestuurd door de danscoach, daar danst de andere leerling moeiteloos zijn eigen dansje! De coaches kennen ondertussen elkaars sterke punten en hebben gezamenlijk een heel scala aan choreografieën in huis.

 

Elke dans heeft zijn eigen ritme en vraagt zijn eigen ruimte. Gedanst wordt er genoeg, maar of dat altijd met het eigen dansje is, met een groepsdans of als publiek… dat is even de vraag. Er wordt gezocht naar meer ‘dansruimte’ afgestemd op de behoefte van de ‘danstraining’ en dus komen er volgend schooljaar ook individuele ‘dansplekken’ die individueel gepimpt kunnen worden. Wat me is bijgebleven van mijn gesprekken met de coaches is dat we onze kinderen op Agora in handen zijn van gemotiveerde coaches die zonder enige uitzondering uitgaan van ‘ons’ kind en wat het nodig heeft en zich daarbij kritisch naar zichzelf opstellen. Een aangenaam gevoel!

 

It takes two to tango.... or more? Onze kinderen willen we –net als de coaches- alle ruimte geven om te ontdekken en zich langs die weg te ontwikkelen. En die intrinsieke motivatie van de coaches, daar zit het dus wel goed mee. Met onze kinderen die graag naar deze school gaan ook. Maar…als je je neus buiten de deur van Agora steekt, dan zijn bewijsbare feiten nodig om te laten zien wat je geleerd hebt! Een diploma is noodzakelijk, geen wenselijk iets en of de weg van de challenges, de planning, de workshops, de vakken en de wijze waarop nu gecoacht wordt hier ook naartoe leidt?! De weg van leuke dingen doen – verveling – ‘noodzakelijke dingen’ doen, daar geloof ik wel in. Maar… terug naar de zich ontwikkelende puber en in hoeverre dat wat Agora nu biedt daar voldoende rekening mee houdt?

 

Zelfs bij freestyle zijn er regels! De puber die eigenwijs is, nog niet goed kan onthouden wat hij allemaal afspreekt, die wel misschien kan plannen, maar stokken achter de deur –liefst het aanspreken van zijn eigen intrinsieke motivatie- nodig heeft om tot actie over te gaan. Het (nog) ontbreken van basiskennis waarmee je overzicht en inzicht hebt als volwassene en veel beter kunt overzien welke keuzes er zijn met welke consequenties. Het kunnen bepalen wanneer je voldoende van een onderwerp geleerd hebt. De leerling die nog nooit gehoord heeft van een appel zal niet om fruit vragen en is misschien ook helemaal niet bekend met het feit dat een sinaasappel onder de noemer fruit valt. Dus moeten we dan maar wachten tot hij zin krijgt in een appel? Of net als vroeger, het fruithapje aanbieden en leren eten? Om in danstermen te blijven: ook de vrije dans kent regels en die zul je dus moeten kennen om er iets van te vinden.

 

Begeleiden, leiden of laten leiden? Ik hoor in de gesprekken met de coaches ook terugkomen het zoeken naar de balans tussen ‘motiveren’ en ‘opleggen’ als je bijvoorbeeld van mening bent dat de leerling er erg mee gebaat zal zijn bepaalde workshops te volgen waar hij zelf niet aan gedacht heeft of die hij zelf niet wil kiezen. Ik heb geen enkele coach horen zeggen dat iets ‘moet’. Hoe erg is het eigenlijk als de coach zegt dat iets ‘moet’? En dan bedoelen we ‘moeten’ in het Vlaams; mogen met de nadruk van moeten? 

 

De basisstappen kennen doet wonderen! Wat in ieder geval helder wordt uit coachgroepen waar leerlingen zich voorbereiden op een komend examenjaar, is dat de drive om te leren groter wordt. Alleen gebeurt dat vooralsnog op de traditionele manier van het doornemen van stof, niet langs de weg van challenges. We mogen niet vergeten dat Agora pas het derde jaar bestaat, maar toch: hoe kan dat meer naar elkaar toegroeien en in balans komen, dat oriënteren en ontdekken aan de voorkant en het ‘blokken’ aan het einde?

 

Afkijken loont, toch? Wat ik daaraan wil toevoegen is dat ook zaken die op de reguliere school ‘aangeleerd’ worden bij Agora niet mogen ontbreken. Dat de weg ernaar toe anders verloopt is Agoriaans, maar ik zou toch graag zien dat onze kinderen in de loop der jaren leren hoe ze zich kunnen presenteren – individueel en voor de groep- met basisvaardigheden als zich voorstellen en een voor de toehoorder begrijpelijk verhaal houden op zijn minst. Binnen de veilige muren van Agora kan nagenoeg alles nu, met vallen en opstaan en vooral de charme van de puurheid van de leerling die zichzelf laat zien. Maar daarmee alleen red je het niet; dus ook hier zou ‘aanvulling’ op het reeds bestaande instrumentarium om dit te leren door bijvoorbeeld het aanbod van workshops en het meer mentor zijn van de coach naar mijn mening de kwaliteit van Agora alleen maar ten goede komen.

 

Ontwikkel de dansschool! Wat ik in het afgelopen jaar in ieder geval gezien heb is dat mijn kind zich mooi heeft kunnen ontwikkelen bij Agora, als kind, als mens. En dat is een hele fijne constatering van een jaar Agora! Volgend jaar komen de eerste eindexamenkandidaten waar met argusogen naar gekeken zal worden. Waarbij de voorstander zal jubelen bij elk succesvol resultaat en de doemdenker alles zal aanpakken om te benoemen wat mislukt is. Met beide dansvoeten op de grond denk ik dat Agora een versnelde volwassenheid nodig heeft om als instituut zijn bestaansrecht te bewijzen. Dat wil zeggen dat de speelruimte voor trial and error van de afgelopen jaren niet vanzelfsprekend geldt als leidraad voor het verder vormgeven van Agora.

 

Eigen je de dans toe! De tijd en het toenemend aantal leerlingen dwingt om dat wat al goed gaat te laten landen door een goede implementatie en te verankeren door te ‘standaardiseren en structureren’. De coachrol en de nieuwe rol van de expert mogen verder uitgekristalliseerd en afgestemd worden om de ‘ontdekking en oriëntatie’ en het ‘doelgericht werken’ dichter bij elkaar te brengen. Het kan zijn dat daar meer ‘moeten’ bij gaat komen eerder in het ontwikkelproces van de leerling om de nodige diepgang te bereiken.

 

Professionaliseer je dansschool! Naar de buitenwereld toe betekent verankeren wat mij betreft het zakelijker en klantgerichter benaderen van ouders, bedrijven in instellingen in hun andere rol dan belanghebbende ouder; doelmatige en tijdige communicatie, goede voorbereiding van de workshop en daaraan gekoppeld voorbereide en welkome ontvangst van de workshopgever en ook ‘zakelijkere’ afspraken met de leerlingen als deelnemers. Meer selectie aan de voorkant wie er kan en ‘moet’ deelnemen van de leerlingen, maar ook ‘afspraak is afspraak’. Ik zelf ben ook wel voorstander van een ‘minimum’ aantal deelnemers van een workshop. Het meer ‘laissez-faire’ om te zien welke deelnemers echt willen deelnemen en er dus willen zijn komt niet altijd overeen met de verwachtingen en voorbereiding(stijd) van de workshopgever. Daarnaast lijkt het de geschikte tijd met de toename van het aanbod aan workshops om te gaan werken kwaliteitsborging van Agora uit. Welke workshops worden er gegeven, hoe en waar passen deze in de vijf werelden en seven habits of Agora en voldoen ze eigenlijk wel?

 

Geef de ontwikkelde dans uit handen voor uitwerking. Het uitwerken van ideeën en instrumenten die ontwikkeld zijn kan en mag door anderen dan de ontwikkelaars van het eerste uur, de innovators. Deze moeten gefocust kunnen blijven op verder door ontwikkelen. Daar ligt ook hun kracht. Anderen kunnen verder vormgeven, structureren en standaardiseren wat bedacht is. Daar zijn andere capaciteiten voor nodig. De coaches zijn hard nodig op de werkvloer om te coachen met een toenemend aantal leerlingen en kunnen van daaruit blijven door ontwikkelen met vanuit hun gezamenlijke kracht! Al met al betekent dat voor het groeien naar een volwassen organisatievorm meer handjes en meer structureren en standaardiseren! In eerste instantie een taak voor Agora, maar wellicht kan inzet van ons als ouders hier ook behulpzaam zijn? Met duidelijke afspraken en een gestructureerde en doelgerichte aanpak (TP) onder leiding en verantwoordelijkheid van Agora zelf. Commitment aan twee kanten zou ik zeggen om concreet verder te komen.

 

En.... dans je mee? Heeft deze blog geïnspireerd om een actieve bijdrage te leveren aan Agora? “Ik zou graag een bijdrage leveren, maar weet eigenlijk niet precies hoe… “. En "Ik heb ideeën hoe iets gerealiseerd kan worden" zijn een prima insteek als startpunt om actief te worden volgend schooljaar. Een fijne zomervakantie en hopelijk horen we onze kinderen in de loop van de vakantie roepen: “Wat duurt die vakantie lang, mag ik nog niet naar school? Ik mis het dansen..."


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.