De sluier over de wereld opent zich

Gepubliceerd op 12 november 2021 om 12:18

Vreemd.... normaal gesproken voel ik de opgejaagdheid van een nieuwe persconferentie al zo'n twee dagen van tevoren. Of ik me er nou in verdiep, mee bezig ben of niet. Nu hangt er zo'n wolk van onverschilligheid, gelatenheid zelfs. Alsof het er niet meer toe doet wat er straks verteld gaat worden. Hebben we een plafond bereikt? Een turning point? Het voelt in elk geval beter dan begin november toen het leek alsof er iets op exploderen stond. Herkenbaar? Of is het iets van mij persoonlijk?

 

Als kind al had ik het gevoel dat er naast het weerbericht ook een ander soort van berichtgeving nodig was. Een berichtgeving over hoe de wereld vandaan weer aanvoelt. Blij, vrolijk, zwaar, maar in elk geval iets dat verder ging dan ‘laaghangende bewolking’.

Sinds een aantal jaren valt het mij op dat mensen vaak dezelfde soort klachten hebben in een periode. Het is erg gemakkelijk om dat af te doen als ‘het griepseizoen’, nat weer, vrieskou en ga zo maar door. Toch voelt dat niet zo. Het voelt meer als een soort van energetisch weer dat fysiek je klachten doet voelen die helemaal niet fysiek veroorzaakt hoeven te zijn. In principe is alles energie en licht, wijzelf en alles om ons heen.

 

Het WIFI-netwerk van het universum werkt door in hoe we ons voelen. Het is erg jammer dat het reguliere – op wetenschap en feiten gebaseerde- systeem ons daar steeds verder vanaf heeft geleid. Dat wat we voelen en wat vaak gerelateerd is aan emoties en gevoelens die er niet mogen zijn of pijn die vertelt dat we ziek zijn, heeft de oorsprong en de betekenis verloren van het als wegwijzer functioneren.

 

Waar vroeger de goden aangeroepen werden om oogsten te behouden, de oude wijze vrouw met runen werkte om signalen te duiden en we ons baseerden op de natuur, daar werken we nu met zeer beperkende symbolen in de zin van cijfers en grafieken, die we als onze enige werkelijkheid zijn gaan zien. “Onze natuur” is vervangen door techniek en we zijn vergeten dat wetenschap voortkomt uit filosofie en dus niet andersom. Anyway, dat wat we voelen en waar we ons bewust van zijn is lang afgedaan als niet van betekenis zijnde als het niet ‘bewezen’ kan worden. Wat jammer dat de kwantumfysica niet vaker aangehaald wordt waar we zien dat ook vanuit de wetenschap er een grens zit aan het aantoonbaar kunnen verklaren.

 

De start van de pandemie in ons land vorig jaar februari die leidde tot een eerste lockdown gaf mij – naast de angst voor het onbekende – een groot gevoel van rust. Mijn eigen WIFI liet uitzendingen zien van mijn jeugd, de tijd waarin de wereld een stuk langzamer draaide. Automatisch leidde de energie die er toen was door het op de rem gaan naar de energie van ‘toen’.

 

Op Facebook en zelfs bij de NPO zag je de mooiste beelden van schone luchten die er konden zijn door het ontbreken van de vervuilende industrie en het luchtverkeer en fauna die zich liet zien op plekken die normaal bezet werden door mensen. Het water in Venetië was kristalhelder. De intensiteit van flora en fauna en de daarmee gepaard gaande kleurenpracht leek groter. Mijn wishful thinking was dat dit voor ons toch allemaal een signaal zou moeten zijn dat een flink tandje minder ons heel wat kan opleveren.

 

Dat verdween na de zomer van 2020 toen er voor mijn gevoel een sluier over de wereld kwam te liggen. Een dikke laag van smog die de adem benam en alleen maar een beperkend gevoel meebracht van dingen niet meer kunnen en mogen. De start van de nadruk op de vaccinaties en weg van moeder natuur. Niemand had het meer over immuniteit, want de techniek was er toch om ons te redden? Los van wat eenieder denkt en vindt over vaccineren, voor mijn gevoel had de techniek het weer overgenomen en zeilden we alleen nog maar tegen de wind in.

 

Ik kon me tot kort geleden nog vreselijk druk maken over allerlei coronamaatregelen en ik voelde enorme weerstand bij het verder beperken van de bewegingsruimte voor niet-gevaccineerden, zoals de mogelijkheid van de invoer van 2G. Want beperkt het niet mijn vrijheid? Sinds de maatregelen zo goed als zijn losgelaten in september zie ik verkrampte pogingen in de samenleving weer terug te gaan naar 2019 en daar kan ik niks meer mee.

 

Wat ik ondertussen bemerk is dat terugkijken naar hoe het was voor Corona niet mogelijk meer lijkt; het gevoel is weg. Vakantiefoto’s van 2019 lijken een geschiedenisboek van iets dat ergens ver weg in de tijd is meegemaakt… blijkbaar door mezelf. Ik ben niet meer op vakantie in het buitenland geweest sinds de pandemie. Niet dat het niet meer iets is wat ik niet meer zou willen, maar het voelt niet meer hetzelfde. En terug gaan naar waar we zijn geweest, dat is er niet meer, we kunnen alleen nog maar vooruit.

 

De afgelopen dagen lijkt het alsof de sluier die over de wereld hangt en ons de adem beneemt lijkt op te trekken. Qua ‘weerbericht’ zou ik zeggen, dat er opklaringen te zien zijn tussen de wolken door. Zelfs de natuur lijkt dat te ondersteunen met de magnifieke luchten die er te zien zijn ‘rundumhause’. Krachtig oranje luchten tegen het vallen van de avond maar net zo goed ook pasteltinten die in al hun verfijning een subtiel geheel vormen en zo hun kracht laten zien. Laten we hopen dat deze energie blijft en voelbaar gaat worden voor ieders ervaren vrijheid.


«