Neem als Agoraouder tijd om te ontscholen! Adem in, adem uit!

Gepubliceerd op 7 januari 2021 om 16:47

Bij ouderparticipatie denken we vaak aan inspiratiesessies,  maar het is vele malen belangrijker dat participatie begint met het je realiseren dat je ook Agoraouder moet worden om succesvol Agoraonderwijs voor je kind mogelijk te maken.

Sinds de start van het nieuwe schooljaar heb ik digitaal nieuwe ouders van andere Agorascholen ontmoet. Ze stellen vragen die uitdrukking geven aan hun bezorgdheid voor hun kinderen of het wel goed gaat en het zoeken naar zekerheid dat de keuze voor Agoraonderwijs de juiste is. Vragen hoe je weet dat het goed gaat, vragen over hoe je kind zijn diploma gaat halen en vragen hoe je je kind gemotiveerd houdt. 

Allemaal herkenbare en logische vragen! Ik heb ze ook gehad en allemaal gesteld; Vanaf 2017 ben ik ‘dubbel’ Agora-ouder en eerlijk gezegd ook absoluut niet meer geschikt als ouder voor een reguliere school. Die ongeschiktheid ligt aan de vergaande mate van ontscholing en mijn gehechtheid aan mijn autonomie.

Ik zie met al die jaren ervaringen hoe belangrijk dat is, dat ook Agoraouders ontscholen. Dat ouders zich bewust worden dat ze vele vragen stellen vanuit hun eigen conditioneringen en het onderwijssysteem dat ze zelf doorlopen hebben: waaraan is het 'goed gaan' dan gerelateerd? Waarom moet iets snel? Waarom wil je nu al weten of je kind straks zijn diploma haalt? Wat zegt het over jezelf? 

Bij Agora mogen kinderen eerst ontscholen; ze mogen zich ontdoen van de conditioneringen die er zijn ingegoten uit het reguliere systeem. Dat doen ze vooral het eerste jaar maar misschien ook wel iets korter of langer! Het is een grote overgang om van 'doen wat je gezegd wordt’ naar ‘je realiseren wat je leuk vindt en zelf mogen kiezen'. Het is van groot belang dat je kind deze fase doorloopt en eigenlijk zo weinig mogelijk muurtjes en voorbestemde paden tegenkomt! Dat is even wennen. De muren en paadjes waren niet als belemmering bedoeld, maar vooral een zekerheid en veiligheid dat ze je naar een succesvol behalen van een diploma zouden leiden en daarmee een vorm van ‘veiligheid’. Die veiligheid en het ontdekken van eigen grenzen én mogelijkheden, dat doen de kinderen samen met andere kinderen en de coaches. Daarbij is het dus belangrijk de ene zekerheid van buitenaf opgelegd te gaan vervangen door je eigen veiligheid!

 

Agorakinderen onderscheiden zich in hun authenticiteit tonen. Wat vooral de buitenstaander opvalt als hij Agora bezoekt is dat de kinderen onbevangen zijn; Dat ze zich vrij voelen hun mening te laten horen, dat ze niet bang zijn om vragen te stellen, maar ook dat ze net zo goed hun desinteresse tonen of het met je oneens zijn. Ze zijn zich steeds meer bewust van wie ze zijn en wat ze willen, waar hun successen zitten en waar hun valkuilen. Het toont aan dat het gelukt is te deconditioneren in die zin dat de kinderen niet bezig zijn met willen voldoen met wat er van buitenaf aan ze wordt opgelegd. Dat is de basis om te kunnen gaan focussen op wat ze willen en gemotiveerd kunnen zijn dat te doen wat nodig is om daar te komen.

 

Het is ook van belang dat je kind niet naar de conditioneringen van zijn ouders gaan leven; daarmee doe je het agoraonderwijs teniet. Conditioneringen hebben we allemaal als ouders; De meesten van ons zijn opgevoed in het reguliere onderwijssysteem. Het is van enorm groot belang dat je je onbewust conditioneringen bewust maakt, anders ben je direct of indirect nog je kind aan het opzadelen met al die verwachtingen die niet van hemzelf zijn. Ontscholen is daarmee de allerbelangrijkste en allereerste actie die een participerende ouder van Agora mag uitvoeren.

 

Wat ik heb geleerd in de loop der jaren is om veel minder uit te gaan van ‘moeten’, resultaten en prestaties. Ik kwam erachter dat als daar de schoen ging wringen bij mijzelf en ik zo'n gevoel van onmacht kon ervaren, dat het mij dan vertelde dat ik zelf in control wilde zijn en ik een eigen verwachtingspatroon had voor wat het beste was voor mijn kind. Of je het dan bewust of onbewust doet; je zadelt je kind daarmee op met het 'goed kunnen doen' of 'niet goed kunnen doen'. Het zijn jouw verwachtingen die hij gaat naleven en dat heeft weinig te maken met zijn autonomie. Overheerst de zorg en de wens van jou als ouder, dan ben je eerder een blok aan het been van je kind in zijn ontwikkeling.

 

Je kind hoeft niets te vertellen van school en je houvast om te vragen hoe lessen gingen is er niet meer. Je vraag je kind niet meer wat het heeft gedaan en gepresteerd, dat is immers niet bekend bij jou. Wat vraag je dan? "Hoe was je dag?" open, geïnteresseerd en betrokken, zonder waardeoordelen die je vooraf al kunt hebben bij mogelijke antwoorden. Je observeert en luistert. Des te zuiverder en zonder waarden jouw belangstelling is, des te meer je kind je zal betrekken bij wat hij op een dag beleeft en daarmee dus bij zijn ontwikkeling. Natuurlijk is het ene kind wat spraakzamer dan het andere, maar eigen belangstelling roept nagenoeg altijd openheid op. Er is immers niks dat je fout kunt doen of goed als er geen verwachtingen aan vasthangen.

 

Voor mij betekent regelmatig overleg in de driehoek coach-leerling-ouder zekerheid en het voldoet aan mijn behoefte aan houvast;  Ik overleg niet over mijn kind, maar met mijn kind. Ik hoor van mijn kind al hoe het gaat en ik bespreek ook welke vragen ik als ouder heb en die ik wil bespreken met de coach. De coach vertelt mij welke afspraken er met mijn kind zijn gemaakt en hoe dat gaat. Als het goed is, dan komen de verhalen nagenoeg overeen of we vullen elkaar aan. Daar word ik nog altijd erg blij door! Het is zo fijn om je kind op dezelfde manier te zien en vooral ook dat hij dat zelf (h)erkent. Verbaas je daarbij niet over hoe wijs je eigen kind (al) is! Antwoorden komen net zo goed van hem zelf als van de coach. 

 

Ik bereik dan ook heel graag potentiële, nieuwe en nog 'piepjonge' Agoraouders met deze boodschap: Ontspan! Adem in en adem uit! Realiseer je dat je veel vragen stelt vanuit je eigen conditionering. Stel de vragen die je hebt over je kind eerst eens aan jezelf? Waar komt de vraag vandaan? Is het een vraag over je kind of een zorg of angst van jezelf? Als hij van jezelf is, wat is dan de onderlinge behoefte waar het antwoord aan moet voldoen? Is het antwoord onvoorwaardelijk of is er maar een antwoord mogelijk dat jouw zekerheid en rust geeft en je angst wegneemt? 

 

Durf vertrouwen te hebben in je kind, observeer en ben vooral als een ‘Alice in Wonderland’ nieuwsgierig. Denk terug aan die eerste jaren van je kind dat het zelf leerde kruipen, rechtzitten en lopen. Allemaal zonder jouw directe inmenging maar wel met jouw ondersteuning, duwtje in de rug of aanmoediging. Het is in wezen niet anders geworden. Neem de tijd om zelf te reflecteren hoe jij meegaat met je kind. Want dat het je beïnvloedt, dat is zeker! Als je kind verandert, dan zul je mee moeten. Wissel eens van gedachten met andere ouders, nieuwe Agoraouders bij wie je ontdekt dat je met dezelfde vragen zit als andere ouders en ouderejaars Agoraouders om je te kunnen geruststellen dat het 'gewoon' goed kan komen met jouw ouderkeuze voor Agoraonderwijs! 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ijm
2 jaar geleden

Beste Agora ouder, samen met onze dochter heb ik genoten van deze blog. Ik heb het namelijk hardop voorgelezen. Waardoor wij samen in gesprek raakte. Ik heb haar een paar keer de vraag gesteld of het herkenbaar is en of zij sommige dingen ook zo ervaart. Samen hebben we gelachen bij het stukje vd ouder. Tja, dat ontscholen, het moeten opleggen omdat het mij een goed gevoel geeft. Gelukkig wist ze mij te vertellen dat ik ook nieuwsgierig ben en veel vragen stel. Met een gerust hart las ik daarna de alinea van de rust voor het eerste jaar (wat mij natuurlijk al vaker is verteld 😉). Maar toch het is echt wennen. Vooral ook voor onze dochter om zelf aan te gaan en om te gaan met haar niet geplande uren. Kortom, dank voor deze heldere blog. Ik hoop dat je meerdere ouders kan inspireren want dat is wat ik na deze tekst vooral weer voel. Zo mag het zijn!! Haar eerste reactie nadat ik klaar was met lezen: wat mooi hoe zij dit heeft verteld! Gr Agora moeder in

Miriam
2 jaar geleden

Beste Ilona,
Mijn uitdaging bij Agora als bloggende ouder is om te delen voor herkenning en inspiratie en wat fijn is het dan om deze reactie van jou te mogen ontvangen! Dankjewel!
Miriam

Lydia
10 maanden geleden

Eigenlijk had ik het graag zo gezien in mijn eigen school carriere. Ik heb dit concept altijd al zo gevoeld maar er was niks op dat gebied. Heel blij dat ik het nu mijn zoon kan geven. Agora voelt als een warm bad. En als ik jouw berichten lees, wordt alleen maar bevestigd dat we de goede keuze gemaakt hebben met onze zoon! Nooit onzeker of bang geweest voor het onbekende vanaf het moment dat we het concept lazen. Het voelde meer als thuiskomen. Gelukkig ervaart mijn zoon het net zo.

Miriam
10 maanden geleden

Hallo Lydia, Ik ken dat... ik had het liefste ook zo'n Agoraschool gehad toen ik jong was. En inderdaad voelt het als thuiskomen. Ik riep in het begin vooral: 'Ik heb mijn kind terug!" Fijn dat je zoon het naar z'n zin heeft! Op welke Agoraschool zit je zoon?