Voortekenen?

Gepubliceerd op 19 augustus 2021 om 22:20

Is het mogelijk dat je in je dromen gewaarschuwd wordt iets niet te doen? Dat er voortekenen voorbijkomen die je door anderen worden verteld? In mijn onderzoekstraject had ik een slecht voorgevoel bij het Academisch Ziekenhuis waar ik onderzocht werd.

Al vanaf het moment dat ik van het regionale ziekenhuis werd doorgestuurd daar naartoe verzekerde ik mij ervan, dat ik altijd contact kon zoeken met de poli als ik vragen had. En dat slechte voorgevoel klopte! Het proces in het Academisch Ziekenhuis was zo 'mensenvreemd' en onzeker, dat ik uiteindelijk terechtkwam in een ziekenhuis in België. Vanaf het moment dat ik daar een voet binnenzette, voelde het veiliger.

Een gebeurtenis tijdens de tweede chemokuur bewijst mij dat mijn ergste nachtmerrie is voorkomen door de keuze om uit te wijken naar een ziekenhuis in het buitenland met veel meer persoonlijke zorg!

 

De tweede kuur is het schrikken geblazen in de tweede week. De toediening van de chemo is afgelopen en het is afwachten geblazen hoe het lichaam gaat reageren. Ik heb in de namiddag zin in warm eten en de arts geeft aan, dat het geen probleem is om in het restaurant te gaan eten. Dus met goede zin vertrekken mijn man en ik naar het restaurant. Ik heb zin in spaghetti bolognaise. Als ik een paar happen op heb gaat het helemaal mis. Ik heb het gevoel dat ik helemaal wegzak. Ik kan niet meer bewegen en alleen maar met mijn hoofd op tafel blijven liggen. 

Zelfs het ademhalen gaat erg moeilijk. Ik voel me hulpeloos, kan nog net een paar woorden zeggen en hoop dat ik niet weg zal zakken in een voor mijn gevoel niet meer wakker wordende slaap. Ik word met spoed opgehaald uit het restaurant; De liften staan klaar en de verpleegkundige hijst me in een rolstoel om me terug te brengen naar de afdeling. Als ik weer in mijn bed lig trekt het gevoel langzaam weg. Ik voel me gerustgesteld, dat ik weer in mijn bed lig op de afdeling.

            Wat blijkt na de kweekjes van de dag erna? Ik heb een infectie in de katheter en krijg antibiotica. De arts komt het me zelf vertellen. “Blijkt toch hoe goed die wekelijkse controles zijn hoor Miriam. Anders hadden we die infectie niet ontdekt. Dat had een stille dood kunnen zijn.” Dat was dus mijn grootste angst om behandeld te worden in het academisch ziekenhuis. Zoals ze toen met me omgingen had ik het gevoel dat ik er wel eens stiekem tussenuit kon piepen, voordat ze het in de gaten hadden. Vanaf het moment dat ik vanuit het regionale ziekenhuis werd doorverwezen zat dat gevoel niet goed. Ik duwde het aan de kant en overtuigde mezelf ervan dat het wel goed zou zijn in een academisch ziekenhuis. De ervaringen waren anders. Na zes weken nog geen definitieve diagnose.

Ik sliep in die weken onrustig en droomde een keer dat ik in een ziekenhuisbed lag omringd door witte jassen die hard aan het werk waren om mijn hart weer aan de gang te krijgen. Toen ik een paar dagen later met mijn oudste van 6 jaar op weg was naar de supermarkt begon ze opeens te huilen. Ik zette de auto aan de kant en vroeg haar waarom ze huilde. Ze had akelige beeldjes in haar hoofd. “Ik droomde mama, dat je in het ziekenhuis lag en er allemaal mensen om je bed stonden omdat je hartje het niet meer deed.” Ik weet dat ik toen stijf van schrik en verbazing in de auto ben blijven zitten en niks kon zeggen. Ze beschreef me precies dezelfde droom als ik had gehad!

Dat moment komt terug als ik de woorden van de arts over het tijdig signaleren van de infectie tot me door laat dringen. Maar ik ben er nu wel van overtuigd, dat er goed op me wordt gelet en voel me in goede handen. De omweg naar dit ziekenhuis en deze arts was nodig! Pas vele jaren later dringt tot me door, dat ik na het wegzakken ook een groot deel van de film van mijn leven voorbij zag komen en ik de ervaring mag benoemen als een 'bijna dood ervaring'. Helaas eentje zonder tunnel met licht aan de andere kant. Wel een ervaring dat er tekens zijn die je helpen de juiste keuzes te maken.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.