Loreena McKennitt - All Souls Night - luister terwijl je leest...

Mirs lijf, het huis voor mijn ziel!

 

In de tijd dat we hier op deze wereldbol rondlopen wonen we in ons lijf. Althans, dat is de bedoeling. Het is maar de vraag of we wel vaak genoeg 'thuis zijn'. Vaak alleen in ons hoofd en weinig in de rest van ons lijf. We besteden veel uit aan het communiceren en onderhouden van ons lichaam en dan nog vooral als we klachten hebben; aan allerlei expert, zowel regulier als alternatief. We hopen dat zij herkennen wat ons lijf ons te vertellen heeft. Signalen die we wellicht eerder wel gevoeld zouden kunnen hebben, als we er op ons hadden afgestemd.

Want... ons lichaam is zo gek nog niet... het vertelt ons hoe we ons echt voelen, hoe dicht we bij onszelf blijven. Hoe vaak is er niet dat stemmetje, dat we wel ergens horen, maar dat te zacht is om echt te verstaan wat het zegt. We laten het namelijk graag overschreeuwen door onze mind?

Hoeveel spreekwoorden en gezegden gaan er niet over de taal van ons lichaam? 'Iets op je lever hebben' of 'je gal spuwen' hebben te maken met boosheid. Met iets in je maag zitten refereert aan iets moeilijk verteerbaar vinden. Als we iets moeilijk vinden om uit te spreken, dan hebben we een brok in onze keel. Gewoon even logisch nadenken over een kleine klacht doen we niet meer vanzelfsprekend. 

Als we ons binnenste schoon houden, dan is er veel meer ruimte voor onze ziel om zijn missie te kunnen uitvoeren, om heel te zijn. Het lichaam geeft je de signalen waar je aandacht aan mag geven om dat voor elkaar te krijgen. Daarvoor is aanwezigheid in je lijf nodig, bewustzijn en compassie! Mijn leerschool lees je in de diverse blogs.