Ach, die tweelingziel

Gepubliceerd op 7 juli 2022 om 12:33

Ach, die verhalen over een tweelingziel... zweverig. Gewoon verliefdheid die voor iets anders wordt aangezien. Vooral ook iets van andere mensen die dat meemaken. Als je met je beide voeten op de grond staat, dan overkomt je dat niet.

En wat als dat wel gebeurt? Dat je hoofd overuren maakt om te verklaren waarom je je thuis voelt komen bij iemand die je net hebt leren kennen en een gevoel hebt dat je niet eerder hebt gehad en ook niet in woorden kunt vatten. Dat wat je erover leest je maar al te bekend voorkomt?

Een aantal jaren geleden las ik een aantal mooie verhalen over onvoorwaardelijke liefde, liefde losgekoppeld van lust en sex, gender en de in onze maatschappij vastgelegde norm van monogame relaties. Het gaf een vredig en ergens herkenbaar gevoel de verhalen te lezen. Helaas weet ik de titel en de schrijver van het boek niet meer. Dat wat ik mij herinner is dat allesomvattende gevoel van liefde voor alles en iedereen. Vredigheid en rust. Het kwam en het ging weer, dat gevoel.

 

Tijdens een sprookjesachtige markt rondom kasteel Limbricht ontmoette ik iemand die met kruiden fantastische kruidenmengsels maakte die op jou afgestemd waren. Ik vond het magisch de uitleg bij mijn kruidenmengsel te horen, herkende de geuren, kwam in gesprek met de maker over zielsverwantschap en herkende opnieuw dat allesomvattende gevoel van vredigheid en eenheid in het contact. Het was er even en toen weer weg.

 

Tijdens mijn opleiding bij Instituut E.E.N. en tijdens ontmoetingen op meditatie of cursusdagen hoorde ik mensen wel eens vertellen over hun tweelingziel. In mijn hoofd kon ik de uitleg over een tweelingziel begrijpen, gevoelsmatig kon ik er niks mee. Ik verklaarde het voor mezelf als stevig verliefd zijn op een ander en dat dan verkopen als iets spiritueels. Het gehele stuk over zielsverwantschap vond ik mooi om te horen, maar mijn rationele brein vond dat veel te zweverig. Ik hoorde dat de mensen die het meemaakten het allesoverweldigend mooi en pijnlijk tegelijkertijd vonden. Ik reageerde dan ook vaak allergisch voor de verhalen en hoopte dat het mij niet zou overkomen. 

 

Helaas.... of het nu de wet van de aantrekkingskracht is geweest of een onvermijdelijk iets op mijn levenspad, ik kan me bij de mensen voegen met deze ervaring. Ik kwam mijn tweelingziel tegen. Het is een allesomvattend gevoel van onuitputtelijke liefde; Het is een magisch gevoel van eenheid en het werkt als een magneet. Vanaf het moment dat ik hem ontmoette wist ik dat ik hem weer los zou moeten laten. Een gemengd gevoel van eenheid en afgescheidenheid tegelijkertijd. Je ontmoet een ander die zoveel op jou lijkt dat je je niet compleet voelt zonder die ander. Het is thuiskomen en het voelt als een verlangen naar eenheid waar je alles voor zou willen doen.   

 

Ik kwam hem tegen om hem te 'verlichten', hij om mij te spiegelen met mijn pijnlijkste overtuigingen. Om verlicht te kunnen worden moet je het donker willen zien, om gespiegeld te worden moet je de moed hebben in de spiegel te durven kijken. En dat gaat niet over rozen. Het is voor beiden aantrekken en afstoten. Het contact werd verbroken; in de behoefte aan mijn kant om vast te houden en mijn gewenning aan afhankelijkheid en in de behoefte aan de andere kant om weg te lopen van de schaduw en gevoelde claim van liefde. Mijn spiegelbeeld wilde ik het liefste ontwijken en ik gaf graag de ander de schuld dat hij wegliep. Ondertussen riep een stemmetje dat ik er ook een aandeel in had. En dat onder ogen zien gaf mij verlichting en ruimte voor verdere ontwikkeling. Daar ben ik dankbaar voor. 

 

In het aardse vertalen we dat gevoel dat gepaard gaat met verlangen vaak als verliefdheid en zien de lichamelijke versmelting als de verlossing. Maar die vlieger gaat niet op. Hoewel je dezelfde frequentie voelt, bijna telepatisch met elkaar verbonden bent en er verlangen is om in elkaars aanwezigheid te zijn is het niet gelijk aan verliefdheid die we ervaren in ons 'aardevoertuig', ons lijf. Het gaat dieper, tot in m'n hart en mijn ziel en is daarmee veel omvattender dan de behoefte aan lichamelijke liefde. Hem niet meer zien wordt ervaren als een gemis; De spiegel laat mij de noodzaak aan liefde voor mezelf zien. 

 

Als individu lopen we ieder ons eigen levenspad met ons eigen aardevoertuig, ons lijf, als thuis voor onze ziel. Samensmelting energetisch of lichamelijk biedt geen 'verlichting'. Dat geldt voor iedereen, niet alleen voor tweelingzielen! Het is de bewustwording van je eigen zielsenergie en wat er nog in de schaduw ligt om te verlichten waarmee je aan de slag moet. Willen opgaan in de ander leidt je af van je eigen heelheid en is voelbaar in de beleving van 'aardse pijn en lijden'. Eenheid zit in onszelf en komt niet van buitenaf. Leegte kan niet door een ander gevuld worden, dan is het nog steeds niet van jou.

 

Ik heb een andere IK ontmoet die een JIJ is en samen zijn we EEN. IK en JIJ hebben ieder onze eigen weg te gaan naar heelheid van onszelf. Dat er energetisch en spiritueel een lijntje is, betekent niet, dat we elkaar elke dag 'bellen' en 'appen' in ons aardse leven. Het bestaan van het lijntje en het verlangen naar eenheid spoort me aan mijn eigen zielspad te vervolgen, karma op te ruimen en de moed te behouden om me verder te ontwikkelen naar mijn eigen heelheid. Met licht in de toekomst, dat we elkaar weer kunnen ontmoeten, geheeld. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Sandra Franssen
een maand geleden

Mooi Mir, ik voel het met je mee tijdens het lezen ❤️