Tweelingziel of symbiosetrauma?

Gepubliceerd op 27 september 2022 om 18:01

Een tijdje geleden schreef ik over de cocktail van een onthecht gezin en hoogbegaafdheid en over het fenomeen tweelingziel. Het eerste bevond zich voor mij in de zeer reële wereld van pijn, verdriet en boosheid. Het laatste in dat andere deel van de wereld, niet tastbaar en moeilijk te begrijpen. Is het gebeuren van de tweelingziel wel zo moeilijk grijpbaar of is het wel degelijk 'vast te pakken'? Bestaat het wel of is het een vlucht uit de werkelijkheid in de spiritualiteit?

Ik heb al veel zelf ontdekt en gelezen over de dynamiek van een gezin en hoe belangrijk hechting is in je kindertijd. Mijn ogen zijn open gegaan toen ik daarover las vanuit het perspectief van narcisme. Het was confronterend om te lezen en ik was me ervan bewust hoe het impact had op het gehele gezin en alle onderlinge relaties. Toch was mijn verhaal nog niet af, maar waar ik moest zoeken, dat wist ik niet.

Tussendoor kwam steeds het woord tweelingziel voorbij, allergisch irritant bijna. Wat ik zo enorm vervelend aan dat hele tweelingzielgebeuren vond is dat het dramatisch romantisch aanvoelt. Het is iets dat je overkomt en waar je dan blijkbaar ook nog erg dankbaar voor mag zijn omdat het je kansen biedt je verder te ontwikkelen. Duhhhh.

Het gaf mij vooral een groot gevoel van onmacht en pieken en dalen afwisselend van berusting en frustratie. Niet echt iets waar je iets mee kunt behalve het elke keer maar 'toestaan'. Het verhaal was nog steeds niet af en waar te zoeken, geen flauw idee.

Het gevoel dat maar niet wegging of ik het nou erkende of wegduwde was een gevoel van 'hels verlangen', zoals ik het heb genoemd. Naar iets wat er niet is maar eigenlijk af en toe ook weer wel, maar waar je niet aan kunt komen. Het gevoel was sterker als ik aan mijn tweelingziel dacht. Ik vroeg mij af waarom dat gevoel er eigenlijk was en hoe dat dan aan hem vastzat? Het leek ook niet echt weg te willen gaan of misschien hield ik het wel bewust vast? Waar zat 'm dat dan in? Waar zat de magneet?

De vraag was zo overduidelijk voor mij aanwezig dat ik 'per toeval' stuitte op een boek over symbiose en autonomie. Beiden woorden resoneren. Autonomie, dat was me wel helder. Met mijn voorliefde voor Agora onderwijs en mijn behoefte aan vrijheid paste dat woord sowieso bij mij. Hoe vaak hoorde ik niet tijdens mijn opleiding en cursussen op het gebied van energetische natuurgeneeskunde om niet met de ander samen te smelten? Had ik dat energetisch niet ook opgemerkt tijdens het onderzoeken van mijn tweelingzielrelatie? De vanzelfsprekendheid om daarnaar te streven? Was het niet het tegenovergestelde van autonomie? Het leek er wel op en ik had inmiddels ontdekt dat mijn kracht 'vrijheid' is. Hoe is dat met elkaar te rijmen?

Ik had gelezen in het boek over narcisme wat de rol van de moeder is in de opvoeding als het gaat om spiegelen en empathie en hoe dat werkte werd me nu helder met het lezen over symbiose, autonomie en trauma. Het boek is geschreven door een psycholoog, gebaseerd op wetenschap en eigen onderzoek in praktijk.  Laat ik zeggen dat het er een ander licht op laat schijnen, maar voor mij vielen er weer puzzelstukjes op hun plek.Vanaf het moment van je geboorte wordt je blootgesteld aan je omgeving; eigenlijk is dat al zo als je in de buik van je moeder zit. Hoe zij zich voelt is letterlijk onderdeel van jou tijdens de zwangerschap. Je bent in symbiose met je moeder. Vanaf dat moment kunnen er trauma's ontstaan; Gevoelens, emoties en gebeurtenissen waar je niet of nauwelijks invloed op hebt maar die jou wel beïnvloeden. Trauma is een zwaar woord en wordt vaak in verband gebracht met de meest gruwelijke gebeurtenissen, maar is dat niet per definitie. Denkend aan de Nieuwe Germaanse Geneeskunde lijkt het net zo goed op een 'biologisch conflict'; een plotselinge gebeurtenis in je omgeving waar je alleen voor staat en waar je gehele systeem van lichaam, geest en ziel een oplossing zoekt in je lijf om ermee te kunnen omgaan. Vele oplossingen zijn 'gezonde oplossingen' en hebben verder weinig impact maar er ontstaan ook overtuigingen en conditioneringen die je ontwikkeling gaan belemmeren.

Dan bouw je elke keer dat er zo'n 'inslag' plaatsvindt een stukje traumadeel op. Een trauma wil je niet nog een keer meemaken en dus ontwikkel je een mechanisme om het uit de weg te gaan, te voorkomen, een overlevingsdeel. Daarmee splits je je eigen ziel op; van je heelheid als ziel wordt een deel een schaduwkant - je traumakant- en een deel je overlevingsdeel - je eigen conditioneringen, overtuigingen, routines. Des te meer en heftiger de trauma's, des te krachtiger wordt je overlevingsdeel en des te meer trauma's er verstopt moeten worden. Dat gaat allemaal ten koste van je gezonde zielsdeel. Vaak noemen we dat laatste het stemmetje dat je nog wel kunt horen, maar vaak overschreeuwd wordt of genegeerd.

Bron: Symbiose en autonomie - Franz Ruppert

Met de universele wetten in het achterhoofd mag je wel zeggen dat mensen met dezelfde trauma's of biologische conflicten elkaar herkennen aan dezelfde soort energetische trilling die ze bij zich dragen en uitstralen; Je herkent als het ware elkaars drama aan elkaars 'frequentie' (dezelfde 'muziek'). Het roept herkenning op, een soort van thuiskomen, de chaos aan emoties vanuit die onbewuste traumadelen. Dat was nou precies dat gevoel van thuiskomen alsof je je andere 'IK' ontmoet! Ik had een gevoel van verwantschap. Daardoor voel je eindelijk gezien en gehoord, want je ontmoet iemand met dezelfde pijnen, ook als die nog in het onbewuste deel zitten. De ander ziet zich ook door jou gezien en voelt zich gehoord! Je wil zo graag nog een keer kijken of het nu toch lukt om op een gezonde manier met iemand in symbiose te kunnen gaan. Maar als je niet geleerd hebt hoe dat constructief te doen, maar blijft het destructief voor je eigen heelheid. De symbiose gaat 'pijn' doen en je wil ervan af en ook weer niet!

Het symbiosetrauma is een cirkelbeweging waarin je continu de nabijheid zoekt omdat je die vroeger gemist hebt en tegelijkertijd worstel je met je autonomie, omdat je je grenzen kwijtraakt. Velen van ons hebben onbewust in hun streven naar verbinding met hun ouders (en anderen) traumadelen overgenomen van hun (groot)ouders (en anderen). Liever mee 'lijden in verbinding', dan leegte. Maar daar zit een groot risico aan van jezelf kwijtraken en dus wissel je af als een knipperlicht, 'aan' en 'uit'. In verbinding en er weer uit. Aantrekken en afstoten. Ook zo herkenbaar in de dans tussen verlatingsangst en bindingsangst.

Zoals ik het ervaar botsen tweelingzielen omdat ze elkaar uitlokken op hun traumadeel! Je komt elkaar tegen en spiegelt elkaars traumadelen. Dat veroorzaakt ook dat verlangen om bij elkaar te zijn; er ontstaan als het ware een 'staande golf' zoals dat in de kwantumfysica wordt genoemd. Het voelt als eenheid. Alleen, als je niet op hetzelfde bewustzijnsniveau zit en je trauma's ook echt aan wil kijken, dan zorgen de overlevingsdelen ervoor dat je na de aantrekkingskracht weer afstoot. De golf wordt verbroken en je valt hard op de grond!

Een constructieve symbiose met een gezond gevoel voor autonomie en empathie kan alleen als je beiden vanuit je gezonde zielsdeel met bewustzijn je trauma's aangaat en daarbij je overlevingsmechanismen bewust wordt én durft en kunt passeren. Dat geldt natuurlijk voor alle relaties die je aangaat maar de spiegeling van een gelijke is daarmee extra confronterend en creëert dat helse verlangen naar liefde, geborgenheid, warmte, er zijn en troost, alles wat je gemist hebt in je kindertijd door het ontbreken van een gezonde symbiose en autonomie in je kindertijd. 

Een belangrijke manier om hieraan te werken is het opstellen van het verlangen, het opstellen van de familierelaties. Daarin kun je energetisch veel herstellen en vanuit de geboorterechtspositie kun je helen. Je zet als het ware 'recht' wat ooit krom is gaan staan. Ik ontdekte zelf, dat ik nooit uit een bepaalde situatie van extreme onveiligheid was gestapt als kind al en dat nog steeds bij me droeg. Ook werd me helder hoe dit trauma al bij mijn moeder aanwezig was. Een zegen die beide inzichten!

Het geeft rust in de zin van dat je eigenlijk 'toen' heel 'natuurlijk' gehandeld hebt om te kunnen overleven. Het bevestigt dat het niet meer nodig is om aan vast te houden. Eindelijk gingen hoofd, hart en ziel samen en hoeft mijn lijf die overlevingssignalen niet meer af te geven. Kan het verlangen buiten mezelf naar binnen toe keren om daar geheeld te worden.  Van 'lijden' naar 'leiden'. Het gaf mij de helderheid waar mijn ziel naar op zoek was.

Ik ben ervan overtuigd, dat dit allemaal aan de oppervlakte kon komen omdat ik op mijn 'tweelingziel' gebotst was. Of was het toch de wet van de aantrekkingskracht, de wet van trilling, de wet van de dynamische balans.....? Er is mij veel helder geworden waar ik nu bewust uit kan stappen en blijven. Ik hoop dat hem dat ook gaat lukken. Hopelijk ben ik in ieder geval nu op weg naar een andere trilling, een andere aantrekkingskracht en meer balans en eenheid. En misschien hij ook wel. Wie weet.... 

Dit is mijn eigen wijsheid opgedaan uit beide boeken en mijn ontdekkingstocht. Ben je nieuwsgierig geworden naar de boeken en wil je ze zelf lezen? 'Voorbij het narcisme' door Mjon van Oers en 'Symbiose en autonomie' door F. Ruppert, onder andere verkrijgbaar bij bol.com


«