Agorafobie?

Gepubliceerd op 13 november 2017 om 12:32

 

Ben jij een netwerker? Van nature? Hou je u ervan om midden in de belangstelling te staan? Vind je het moeilijk om mensen die je niet kent zomaar aan te spreken? Veel mensen houden er niet van om midden in de belangstelling te staan. En veel mensen springen niet graag direct op nieuwe mensen af om zichzelf voor te stellen. Dat is wel anders in de Amerikaanse cultuur, maar wij Nederlanders zijn niet zo’n ‘Kijk, hier ben ik’ – mensen.

De community-avond als open plein laat zien dat ook wij ‘grote’ mensen pleinvrees hebben, Agorafobie. Op maandag 23 oktober mochten we als ouders de community-avond vormgeven, met onze eigen 'challenges'. Je plek innemen in een grote ruimte, als eerste, of als enige, nee… bescheiden kiezen we allemaal een plekje aan de rand, misschien zelfs wel aarzelend aan die rand, omdat we niet ‘haantje de voorste’ willen zijn en niet op willen vallen.

 

Voorbereid op de community-avond? Ik stelde mijn beide kinderen die vraag al halverwege de herfstvakantie. Of ze wisten wat ze wilden weten, vragen, laten zien… wat ze wilden ‘kopen’. Nog in de auto ernaar toe zei ik: “Dit is werken vanavond hoor, netwerken… je hebt vanavond de kans om van ouders van 160 kinderen informatie te krijgen, een kans om ergens mee te lopen, tips, een leuk gesprek. En die kans moet je grijpen!“

Acquireren, zo heet dat in verkoopwereld en adviessector. Het doet me denken aan mijn werk als organisatieadviseur. Naar een bijeenkomst toe gaan met potentiële klanten, meestal in een absoluut niet creatieve ruimte, zakelijk, doods, met heel veel mensen die er hetzelfde uitzagen. Blauw-zwart-grijs domineerde bij de mannen in kostuum… dames in dezelfde kleuren met iets meer mogelijkheid tot creativiteit en in soortgelijke dresscode. 

 

"Zorg dat je minimaal vijf visitekaartjes uitgewisseld hebt! Zorg dat je telefoonnummers en namen hebt, laat het niet aan de gesprekspartner over, dan ben je een mogelijke ‘lead’ kwijt." Dat was de opdracht! Je werd getraind in 'Weet wat je te bieden hebt' en 'Meer dan 80% van je presentatie is uitstraling, zelfvertrouwen, slechts een klein percentage heeft met inhoud te maken. Zorg dat je contact legt!'

 

Het was voor mij genoeg ... om te verstijven! De opgelegde resultaatgerichtheid aan de voorkant en de ‘grijze –niet onderscheidende- massa’ maakte dat ik het niet natuurlijk vond aanvoelen om contact te leggen met anderen. En dan continu in het gesprek waakzaam zijn om ergens op in te steken. Ik kreeg tijdens opdrachten vaak de reactie dat ik goed kon invoelen, reflecteren en aanvullen, maar in een dergelijke context bleef daar weinig van over. Acquireren… het voelde zo onnatuurlijk netwerken. En al helemaal in een 'Old boys network'! In zo’n netwerk kwamen er weinig dames voor en al helemaal niet van mijn (jonge) leeftijd. 


Dus al pratende met mijn kinderen dacht ik: is het wel zo’n goed voorbeeld dat ik mijn kinderen al van tevoren vraag om ‘voorbereid te zijn op de community-avond’ met die achtergrond? Eigenlijk niet? Het is niet zo dat ze zich niet hoeven voor te bereiden, maar de drive erachter mag een andere zijn, dat weet ik toch ook wel? In een situatie waarin de emmer van regels, procedures en ‘moeten’ overliep in mijn tijd stapte ik uit het rollenpatroon en ging ‘gewoon staan’ voor wat ik vond, hoe ik het wilde doen en vertelde dat zonder poespas, zonder strikje, lintje of wat dan ook maar met de houding: ‘Take it or leave it!” Met het risico dat de klant af zou haken. En… dat deed de klant dus niet. Sterker nog, IK was degene die ze wilden hebben voor de opdracht. Mijn enthousiasme en passie, dat hadden ze nodig!

 

Het begint dus allemaal bij nieuwsgierigheid en passie. Passie maakt je krachtig en 'ongevoelig’ voor regels, procedures, verhoudingen, resultaten. Het laat zien waar je warm voor loopt. Het laat je communiceren vanuit je hart en daar is vaak geen enkel argument, ego of wat dan ook tegenop gewassen. En daar heb je weinig regels voor nodig! Dat betekent niet, dat je alle regels aan je laars kunt lappen. Maar authentiek zijn, vanuit jezelf communiceren, dat is het sterkste dat je te verkopen hebt en het overtreft alles. Je aanpassen kan enkel en alleen door het jasje te verwisselen en je af te stemmen op de gewenste buitenkant, zolang die kern van binnen maar de motor is van je doen en laten. Het is jezelf ZIJN en blijven. 

 

Regie voeren over je eigen ontwikkeling, dat is voor ons als ouders de belangrijkste reden om beide kinderen naar Agora te laten gaan, maar ook niet de gemakkelijkste om in praktijk te brengen. We zijn al zover ‘geautomatiseerd’ in de huidige maatschappij en ‘overruled’ door aangepast gedrag dat we ook ‘waken’ over de prestaties van onze kinderen. Een eye-opener dan ook, dat woordje 'agorafobie'. Zonder je bewust te zijn van wat je wil, waar je warm voor loopt, wat je moeiteloos vol kunt houden, waar je de tijd vergeet- kun je veel aangepast gedrag vertonen, veel kopiëren van anderen, automatiseren wat je verteld wordt en veel regels en procedures naleven om mee te gaan met de stroom. Maar natuurlijk is het niet en het kost veel moeite, tijd en energie om dat vol te blijven houden. 

 

De community-avond is letterlijk en figuurlijk een open plein waar iedereen in het midden mag gaan staan. Eenvoudigweg omdat de drang wat je wil weten, dat wat je wil leren en wat je wil laten zien zo groot is, dat het je angst overstijgt om voor de groep te gaan staan. En dat doen onze kinderen met regelmaat, ze maken stappen om in het midden te kunnen gaan staan. Iets waar wij als ouders wellicht nog wel iets te leren hebben. In elk geval ik, door er zonder enig oordeel of vastomlijnde gedachte of overtuiging naar te kijken en te luisteren. De puurheid en de kern te ervaren en al die jasjes ‘uit te trekken’.

 

Eigen-zinnig, eigen-wijs, steeds meer ont-schoold en besmet met rebellie ben ik inmiddels door Agora – misschien ben ik dat altijd al geweest. Ik wil eigenlijk nog weinig weten van reguliere systemen, ik word er ongeduldig van en zie ook de zin van een discussie daarover niet meer zitten. Ik zie het zwoegen van de vrienden van mijn kinderen die op andere scholen zitten. Ik zie de ontwikkeling van mijn eigen kinderen. Ik zie en ervaar het nut van verveling en tijd over hebben en er iets mee willen doen en herken steeds meer de IK die mijn beide kinderen al ZIJN. Ik denk inmiddels in Challenges voor mijn eigen vragen en nieuwsgierigheid en vraag aan mijn kinderen of ik mijn Target Proces goed ingevuld heb. Ik kan nog steeds verwonderd raken… eigenlijk steeds meer sinds beide kids op Agora zitten.

 

Herken je dit? Tovert het een glimlach op je gezicht? Ik vond deze community-avond zeer geslaagd, ik heb veel leerlingen gesproken en gezien wat ze gemaakt hadden. Gewoon prettig om te ervaren, te zien, te beleven. Dat ik hier en daar een tip kon geven en daarmee ook het gevoel had iets bij te kunnen dragen. Zeker voor herhaling vatbaar. Denk eraan! De volgende keer geen open ruimte meer in het atrium maar passievolle mensen die nieuwsgierig zijn naar wat er geboden wordt door de leerlingen, ‘anxious’ om hun eigen talenten te laten zien en trappelend om de markten – werelden – verder te verkennen, vanuit het midden van het plein!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.