Keuze-stress

Gepubliceerd op 9 juli 2018 om 12:21

Soms is het leven van een bloggende Agora-ouder moeilijk… En dan heb ik het niet over het uitleggen van de school waar je kind naartoe gaat. Ik heb het over de FLOW die een Agora-ouder kan ervaren en die ook ‘gestroomlijnd’ mag worden. Dat je zoveel ideeën in een keer hebt, dan het moeilijk wordt te kiezen. 

Inspiratie en creativiteit kennen geen grenzen. Ze zeggen niet voor niks ‘Creatieve mensen hebben geen rommel, maar hebben overal ideeën liggen’. We hoeven onze kinderen niet vreemd aan te kijken als ze niet goed weten wat ze moeten gaan doen. Soms denken we dat ze ‘niks’ doen, of niet ‘doorpakken’. Maar… het kan ook net zo goed zijn dat ze gewoonweg niet kunnen kiezen?! Er is namelijk zo ontzettend veel te kiezen. Zoveel wat leuk lijkt! En maak dan maar eens de ‘juiste’ keuze!? Een blog over van alles dus!

Ik heb al een tijdje verschillende onderwerpen liggen voor een blog en ik kan niet kiezen waarover ik het wil hebben. Over de berichten in de media over Agora, over de eerste examens, over de community-avonden, of alles wat weer doorontwikkeld gaat worden bij Agora… pfff. Dus ik ga gewoon niet kiezen! En laat ik van alles de revue passeren wat mijn aandacht heeft getrokken met een vooruitblik voor het nieuwe schooljaar! Een iets langere blog als ‘zomereditie’. Lees hem vooral op vakantie, het laatste deel ervan dan, want dat gaat over jou!

 

Laten we beginnen met de beelden en woorden in de media over Agora! Niet opgevallen? Foto’s of films in de media laten graag beelden zien van kinderen die ‘hangen’. De bank of stoel wordt niet gebruikt zoals ergonomisch ontworpen en arbotechnisch bedoeld, maar de kids op de foto zitten met de benen over de leuning, voeten op de bank, onderuitgezakt met een voet op de bank en benen over elkaar en een notebook ergens… De voeten kunnen trouwens ook op tafel liggen. De Agoriaanse hangjongere…

 

Wat roept zo'n beeld op bij iemand die niet bekend is met Agora? Het ligt toch voor de hand dat zo iemand denkt 'Die doet toch niks?' Onze conditionering is de keurig rechtop zittende leerling in het klaslokaal van de reguliere school die zijn ogen richt op de leerkracht voor de klas. We nemen aan als iemand zo netjes en stil rechtop zit, dat deze met zijn aandacht is bij wat de leerkracht vertelt. Of dat zo is, dat weten we eigenlijk niet? Wellicht is de Agoriaanse hangjongere meer met zijn hoofd bij dat wat hij wil leren dan de in de klas zittende leerling. 

 

Met woorden als 'geloven, idee, durven, proberen en 'ideale wereld' wordt Agora beschreven. De verwoording van het reguliere systeem is doorspekt met feitelijkheden over toetsen, niveaus, vakken, vaktermen. Stukken tekst als ‘moet ze ineens huiswerk maken – deed ze vroeger nooit’, ‘saaie teksten en jaartallen’ en ‘de lakmoesproef’ vertellen mij als lezer weinig over Agora, maar veel over het reguliere systeem en hoe erbarmelijk Agora daartegen afsteekt. Weinig informatief, meer suggestief! Waarom staat zoiets in een onderwijskatern over 'onderwijsvernieuwing'?

 

Hoe anders is de blog geschreven in het Engels over Agora ‘Burn down your school and don’t build a new one’ ** Het is een verslag van een gesprek met Sjef Drummen. Vanaf het begin word je als lezer meegenomen in een nieuwe wereld, eentje die recht doet aan ‘onderwijsvernieuwing’. Niks vanuit een referentiekader ‘regulier’, maar puur de beschrijving van wat Agora is! Als je als lezer onbekend bent met Agora wordt je aandacht getrokken door de titel, je start met lezen, je fronst je wenkbrauwen, ervaart een kriebelend onwennig gevoel in je onderbuik als je leest en je bent verbaasd. Langzaam zak je onderuit op de bank tijdens het lezen van het artikel, je legt je benen over elkaar en zet een voet op de bank en leest geconcentreerd door…. onderuitgezakt! Kortom: het wordt tijd voor meer van dit soort artikelen die uitgaan van Agora en niet van een vergelijking met een regulier systeem! En daar hoort een Agoriaanse begrippenlijst bij! 

 

Een ander punt; de wondere wereld van Agora! Als ik een van de belangrijkste tastbare kenmerken van Agora mag opnoemen, dan is het de (inrichting van de) fysieke ruimte! Al bij mijn eerste binnenkomst in het gebouw van Niekée was er de drang om verder de school in te lopen en te ontdekken en het deel waar Agora toen zat vond ik geweldig. Zo’n ruimte waar je om je heen blijft kijken. En waar voor verschillende doelen een ‘hoekje’ te vinden is! Je leeromgeving moet verwonderen, je inspiratie geven, ruimte geven om met elkaar samen te werken en elkaar te helpen, je moet er rust kunnen vinden en actief kunnen zijn door iets te maken, iets te doen en met vallen en opstaan te leren. Je moet je je er thuis voelen!

 

Niet alleen de reguliere scholen, ook veel werkplekken zijn doorsnee grijs, zwart, houtkleur met ergonomisch verantwoorde afgestelde bureaus en stoelen, kortom, fantasieloos. Daar heb ik ook aan gezeten, met als resultaat RSI-klachten door het ‘vastzitten’ in die verantwoorde houding. Ook flexibele werkplekken waren niet zo mijn ding; je had een locker, een altijd-veel-te-zware tas en de keuze uit diverse plaatsen met glazen wanden om te gaan zitten aan altijd nog verantwoord kantoormeubilair. Veel mensen zullen er wel bij varen of hun schouders ophalen, maar ik niet.

 

Ik hou wel van iets 'anders'. Mijn eerste werkplek was een enorme ruimte met een grote maquette waar speciaal voor mij een tafel en bureaustoel in geplaatst waren. En dat was het… In een volgende baan had ik alles standaard grijs. Vaak zette ik er dan ook een vaas met bloemen neer en hing er iets persoonlijks kunstzinnigs aan de muur voor wat meer kleur. Toen ik mocht thuiswerken vond ik het werken aan de keukentafel met de muziek op de achtergrond en mijn eigen koffie het fijnste. Dat lukte allemaal zonder RSI-klachten. Ook tijdens de flexibele werkplekken en kantoortuinen vond je mij toch nog op plekken die eigenlijk niet bedoeld waren om te werken; de vergaderkamer met een hele grote houten tafel, de keukencorner in een hele grote ruimte. Alles waar het maar niet standaard was, waar ik het gevoel van ruimte kon ervaren en er een aangename beweging en rumoerigheid om mij heen was. Voor mij was dat de prettigste en beste manier om geconcentreerd te werken of geïnspireerd te raken.

 

Het souterrain was het marktplein van Agora dat kon groeien tot 60 leerlingen. Overzichtelijk en prikkelend tegelijkertijd. Vorig jaar zaten de coachgroepen in een grote L bij elkaar op de tweede verdieping, aaneengesloten. En dit jaar met de groei naar 160 leerlingen is de helft van de tweede verdieping voor Agora, onderbroken door een aantal lokalen. Ik ben wel nieuwsgierig hoe dit gaat lopen in het nieuwe jaar met meer dan 250 leerlingen. Die combi van Harvard University, een boeddhistisch klooster, een atelier, een marktplein en de Efteling vind ik een absolute must! Ik hoop dat het met de groei van het aantal leerlingen absoluut behouden kan worden. Anders dan toch maar: ‘burn down your school and don’t build a new one!’ Een oude loods kan toch net zo goed? Of in een fabriek waarin vroeger gresbuizen gemaakt werden? Zolang we maar WIFI hebben en ons kunnen verbinden met de buitenwereld.

 

Wat al een tijd alle aandacht krijgt zijn de examens van Agora met nog niet zo lang geleden landelijke aandacht bij Nieuwsuur met de mooie eindresultaten! Trots daarop, fier! Super dat die aandacht er is! Ik krijg alleen kromme tenen bij oneliners die op de voorgrond komen te staan als: ‘Ik wist eigenlijk niet hoe ik examens moest maken!’ Ook hier geldt weer: vergelijking met regulier onderwijs staat altijd zo op de voorgrond! Het zou zo mooi zijn als er een uitspraak uitgezonden zou worden als "Zonder vijf jaar zwoegen en blokken mijn Havodiploma gehaald!" Of dat we antwoord geven op de vraag of kinderen examens kunnen maken: "Nee, natuurlijk niet! Agoriaans leren werkt vanuit intrinsieke motivatie, dat is veel sterker dan externe beloning! Dus kunnen voldoen aan de externe eindtermen met als beloning het halen van een diploma doen we zo laat mogelijk in de ontwikkeling van onze leerlingen. En... zoveel mogelijk zonder dat ze het in de gaten te hebben." 

 

Mijn laatste topic: De voorbereiding voor het nieuwe jaar. Hoe deel je meer dan 250 kinderen in in coachgroepen, hoe behoud je de community-sense en blijft het wel bestuurbaar? Wat doe je met alle ervaringen van afgelopen jaar met de eerste examenkandidaten? Er is hard gewerkt door de coaches om een antwoord te geven op al die vragen en te organiseren dat we 20 augustus weer van start kunnen gaan met een nieuw schooljaar! Ik ben benieuwd!

 

Hoe zit het eigenlijk met jou als Agora-ouder? Bent je tevreden over de wijze waarop je participeert? Of wil je misschien meer? Op de community-avond van 25 mei was er een ingelaste ‘praatgroepsessie’ met en door een aantal ouders over een aantal onderwerpen waaronder de ouderbijdrage, of beter gezegd, de ouderparticipatie. En dat was erg prettig! We constateerden dat we eigenlijk allemaal heel graag willen participeren maar er nog wat haken en ogen zijn in de praktijk. Zo willen we graag weten van elkaar wie wat doet om geïnspireerd te raken en voorbeelden van elkaar te zien samen een sessie doen. Ook hebben we het erover gehad dat er te veel werk bij de coaches ligt en we dat uit handen zouden kunnen nemen, zoals het organiseren en handjes uit de mouwen steken bij community-avonden! We vonden het erg betekenisvol (om maar een Agoriaans woord te gebruiken) om dit met elkaar te delen, maar de tijd ervoor was veel te kort. Met een klein groepje enthousiastelingen hebben we de ideeën op papier gezet om als ouders actiever betrokken te worden in het komende schooljaar.

 

Dus... als je ergens enthousiast over bent, gepassioneerd, of dat nou je beroep is of je hobby of iets heel anders... Als je hand en spandiensten kunt verlenen op een community-avond of bij het begeleiden van leerlingen buiten de deur… Als je structureel tijd beschikbaar heeft om mee te helpen in de informatieverzameling en vastlegging van wat ouders allemaal kunnen. Gewoon een dagdeel beschikbaar zou zijn per week of maand… Bent je trainer of coach? Heb je een eigen bedrijf? Bent je een BBQ-chef? … Wat dan ook… Doe mee volgend jaar! We gaan er alles aan doen vanuit een klein team aan ouders om actief de participatie te bevorderen en uitvoeren. Persoonlijk wil ik geen coaches meer met tafels zien slepen op een community-avond, maar vooral leerlingen en ouders. En dat kan heel goed met zo’n grote groep ouders!

 

Dus... als je hart sneller gaat kloppen en de ideeën zomaar rondslingeren... pak een vel papier en schrijf op wat je zou willen doen na de zomervakantie! Ervaar de flow en creativiteit van een Agoriaanse ouder die vrijheid krijgt om actief mee te doen op de school van zijn kinderen! De mogelijkheden zijn in principe … eindeloos! En je bent gewaarschuwd! Het kan leiden tot keuzestress…. Je ontvangt een mail van ons groepje enthousiaste ouders via Agora waarin jou concreet al wordt gevraagd om de eerste community-avond actief deel te nemen door aan te geven hoe je kunt gaan participeren. Fijne vakantie allemaal en tot volgend schooljaar!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.