Femininiteit als de normering voor meer balans in onze samenleving

Gepubliceerd op 8 februari 2022 om 11:39

Met de onthullingen bij The Voice haastten bedrijven en organisaties zich hun protocollen te checken en medewerkers aan te sporen meldingen te doen. Vanwege bekendheid krijgen deze meldingen veel aandacht. Ga er maar van uit, dat dit het topje van de ijsberg is en er op vele plaatsen mensen ‘wakker’ worden. Onze samenleving is ingericht volgens masculiene waarden die toch een context scheppen voor ‘dierlijk’ gedrag, ook al noemen we ons beschaafd.

Het doet me denken aan alfa mannetjes in de dierenwereld, die jagen op vrouwelijke dieren. Eenden zijn die opgejaagd door woerden in de lentetijd en na verkrachting een beschutte plek opzoeken om hun wonden te likken. Dominantie en veel show off. Domineren om macht en daarvoor seks inzetten. Wat is er anders met de grensoverschrijdende berichten en dicpics, naast verder doorgeslagen gedrag tot en met verkrachting? We verwachten dat we met ons mensenbrein in staat moeten zijn emoties in te tomen. Waarom gebeurt het dan toch, dat dit alfagedrag zich zo duidelijk in onze maatschappij -en eigenlijk overal ter wereld- kan profileren?

Al decennialang zijn de meer masculiene waarden dominant. Er was ongebreidelde groei, het ging vooral om resultaten, efficiency en effectiviteit. Met geld kon je je leven ‘maken’. En dat is nog steeds zo! We willen geen polarisatie maar ondertussen wel allemaal individueel ons gelijk halen. Egogedrag ten top. En dan kunnen we nog zo hard roepen dat we het samen moeten doen en ‘omzien naar elkaar’ op het voorblad van het coalitieakkoord zetten, hoe geven we het vervolgens invulling? Notabene in de politiek noemen we alle opgaven waar we voor staan een crisis! Een crisis is een noodsituatie waarin een stelsel ernstig verstoord raakt. Zo zien wij de opgaven voor nu en de toekomst en crisissen moet je bestrijden, daar moet je voor vechten. We zijn dus steeds in strijd.

Is het dan vreemd, dat we polarisatie ervaren? Is het raar dat de plenaire zaal van de Tweede Kamer veranderd is in een arena met gladiatoren? Bijdragen van nieuwe (vrouwelijke) staatssecretarissen, ministers en Tweede Kamerleden wijzen ons op directere communicatie, open, eerlijk en gericht op de gezamenlijkheid. Hoewel niet alleen vrouwen dat kunnen, zijn het wel feminiene waarden waar je het over hebt!

In de tijd van de jagers en verzamelaars gingen de mannen op jacht en beschermden de groep voor indringers door uitoefening van kracht en macht en met een goed werkend fight-flight-freeze systeem dat voor overleving nodig was. Het is de sterkste man die de groep leidt, dominantie over andere mannen wordt voor het doel van de overleving geaccepteerd door andere mannen. De vrouwen zorgden onderling voor hun kinderen en het bereiden van eten, tender-and-care. Daarvoor is harmonie belangrijk en het onderhouden van contacten. Het belang van de groep gaat voor op het individuele belang. Dominantie is daar niet gewenst, het leidt tot onderlinge spanningen die de hechtheid van de groep in gevaar brengen.

Is dat niet dat we horen in de verklaringen van de vrouwen van The Voice? Dat ze geen ‘ontwrichting’ willen door hun verhaal? Zorgen voor harmonie, angstig om de oorzaak te zijn die te verstoren? En de mannelijke reactie, dat ze zich toch hadden kunnen melden binnen het systeem dat daarop ingericht is? Ik zie niet de tegenstelling, maar vooral de aanvulling. Het zijn allebei reacties vanuit waarden voor een goed functionerende samenleving, alleen, zijn ze nog in balans?

In onze huidige maatschappij is er nauwelijks nog ruimte voor tender-and-care. We zoeken nog vooral onze oplossingen in geld, systemen en regels. Het lost vele problemen niet op als mensen zich niet gezien en gehoord worden en zich buitengesloten voelen of als het niet leidt tot het gevoel dat er voor je gezorgd wordt. Mensen moeten het gevoel hebben een onderdeel te vormen van de groep, tender-and-care is hard nodig als het cement tussen de stenen van onze samenleving. Geef niet alleen ruimte aan kwetsbare, open verhalen van slachtoffers maar ga vooral waarderen welke waarden er vastzitten aan die kwetsbaarheid en openheid. Geef het een plek in de maatschappij, stop met victim blaming. Schiet ook niet door! Stop om op social media en talkshows bij elk slachtoffer een pleger op te offeren. Gedrag waarvoor onbewust door een maatschappij ruimte is gemaakt hoef je niet goed te keuren, maar het is nog net zo masculien als we deze alfamannetjes buiten onze samenleving zetten. Het gaat om de balans, het gaat om de yin en de yang. Zonder jagers geen beschermde community, zonder kwetsbare zorg geen voortbestaan!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.