De coronapas als uitnodiging voor een volgende lock-down

Gepubliceerd op 13 september 2021 om 16:11

Ik had lang de verwachting -of liever gezegd hoop- dat we in Nederland niet zover zouden gaan dat er een coronapas ingevoerd zou worden die het dagelijks leven duidelijk zou belemmeren. De voor mij zeer onlogische coronapas maakt het mogelijk om mogelijk besmette gevaccineerden (niet getest) met hun groene vinkje samen te laten komen met negatief geteste ongevaccineerden.

Het kabinet lijkt erg selectief in hun medeleven naar verschillende doelgroepen en schaaft vaak net langs de pijnlijke zwakke plekken in hun beleid af wanneer het hen goed uitkomt. Dat is vragen om moeilijkheden!

 

Er is een hoge vaccinatiegraad in Nederland, al zijn er blijkbaar grote verschillen geografisch, naar bevolkingsgroep en naar leeftijd. Alle pijlen zijn afgelopen jaar gezet op het voorkomen van ernstig zieken die opgenomen moeten worden in het ziekenhuis. De R-waarde, het aantal besmettingen, ziekenhuis- en IC-opnames zijn de afgelopen anderhalf jaar leidend geweest voor het coronabeleid.

‘Vaccineren is de weg uit de pandemie’ was de leus waarmee begin januari werd gestart met steeds grotere aantallen prikken. Nieuwe technieken met vaccineren worden uitgerold en bijverschijnselen geregistreerd. Hoopvol kijken we uit naar gegevens over de daadwerkelijke bescherming van de vaccins. Ondertussen gooien varianten en nieuwsberichten over bijverschijnselen roet in het eten, maar de campagne voor het vaccineren lijkt er weinig onder te lijden met toch een zeer hoge vaccinatiegraad op dit moment. De mogelijke groepsimmuniteit kan de rest doen.

Ondertussen blijkt dat de vaccinatie mogelijk minder goed werkt bij de kwetsbaren, de groep waar het eigenlijk vooral om te doen was! Het moeilijke is dat je als kwetsbare niet weet of de vaccinatie bij jou wel of niet werkt. Ook weten we niet wie nou wel en niet gevaccineerd is. Er zijn mensen die zich niet laten vaccineren en die dat absoluut bewust en doordacht doen. Een aantal wil wachten of er nog een keuze komt voor een ander type vaccin. De vraag is bij dat laatste of we dat nog mogen verwachten; het zou de vaccinatiegraad zomaar eens kunnen laten stijgen.

Hoewel de vaccinaties de gevaccineerden lijken te beschermen tegen ernstig ziek worden is het niet zo, dat zij besmetting voorkomen bij anderen. Ook gevaccineerden kunnen het virus nog verspreiden. Je zou dan toch mogen verwachten dat je bij grote groepen mensen – in welke situatie dan ook – je je laat leiden door testresultaten en niet door het groene vinkje van de gevaccineerde? Hoe logisch is het dat je mogelijke besmettelijke gevaccineerden zonder testen bij ongevaccineerden zet met een negatieve PCR-test? Dat is toch vragen om moeilijkheden?

Om dezelfde reden is het moeilijk te volgen als het gaat om het alleen toelaten van gevaccineerden bij ernstig zieken; ook daar is de logica ver te zoeken als je nagaat dat gevaccineerden nog net zo goed het coronavirus bij zich kunnen dragen en daarmee dus net die ernstig zieken kunnen besmetten. Laten we het dan nog maar niet hebben over de negatieve consequenties voor het personeelstekort bij dwang voor vaccinatie.

Tegelijkertijd laten we de veiligheid in het openbaar vervoer afhangen van de verplichte mondkapjes. Volgens de redenering van onze demissionair minister van VWS willen we toch niet dat besmettelijken in de nek van kwetsbaren hijgen. Daar moeten we ons verantwoordelijk voor voelen. Kunnen we ons nog herinneren, dat het mondkapje slechts een doekje voor het bloeden is, met slechts een geringe bijdrage tegen de verspreiding van het virus?

Samenvattend zetten we dus mogelijk besmette gevaccineerden in grote groepen samen met ongevaccineerden met een negatieve PCR-test, moeten we ons veilig voelen met mogelijke besmette gevaccineerden in het ziekenhuis die met kwetsbare zieken mogen werken en hangen we ons opnieuw op aan de schijnveiligheid van het mondkapje als het toch eventjes te druk zou worden? Moet ons dat een veilig gevoel geven? Dan heb ik het nog niet eens over de weerstand tegen het toegangsbewijs zelf en de tweedeling die ontstaat.

Waar zetten we die coronatoegangsbewijzen dan vervolgens in? In de horeca en in de bioscoop en het theater. Net de locaties die prima uit de voeten konden inmiddels met werken met de 1,5 meter, de reserveringen, spatschermen, vragenlijsten, registratie, placering. Dat leggen we hen op terwijl de Formule 1 in Zandvoort en straks grote voetbalstadions, evenementen in de sportsector waar ook nog de enorme toeloop gereguleerd moet worden toch plaatsvinden.

De scenario’s die je als burger worden voorgeschoteld in het landelijke onderzoek naar draagvlak voor maatregelen in het najaar laten zien, dat vooral de focus blijft liggen op onderwijs en horeca als de cijfers gaan tegenvallen in het najaar. De culturele sector, het onderwijs en de horeca zijn de plekken waar ontwikkeling en creatie plaatsvindt, waar mensen met elkaar verbinden. Waarom zijn dat nou juist te plekken waar je een inconsequent coronatoegangsbewijs wil invoeren om de 1,5 meter los te kunnen laten?

Het lijkt er meer op, dat het getoonde medeleven vanuit het kabinet selectief wordt geuit, al naar gelang de situatie. Dat is de enige logische verklaring dat je enerzijds kunt beweren dat mondkapjes in het openbaar vervoer nodig zijn voor onze kwetsbaren en tegelijkertijd een coronatoegangspas in gaat voeren waarbij we mogelijk besmettelijke gevaccineerden die niet getest zijn met hun groene vinkje laten samen komen met ongevaccineerden met een negatieve test. Dat vraagt om moeilijkheden en kunnen we  self fulfilling prophecies noemen voor een volgende lockdown.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.