Opnieuw leiderschap gevraagd!

Gepubliceerd op 4 september 2021 om 20:44

Op 1 april 2021 zagen we allemaal hoe Mark Rutte tot op de grond werd afgebrand vanwege de 'functie-elders' affaire. Geen enkele partijleider nam een blad voor de mond, al was de een wat meer beschaafd dan de andere. Er werden uitspraken gedaan die veroordeelden en oordeelden, uitspraken die zo snoeihard waren, dat het terugnemen ervan ook niet meer mogelijk is als je ze eenmaal hebt gedaan. Nederland was gefocust op nieuw leiderschap. En wat hebben we 5,5 maand na de verkiezingen? Een nieuwe voorman of voorman die de onttroonde leider kan vervangen met een nieuwe bestuursstijl? Nee, na zoveel maanden mag de VVD met Mark rutte opnieuw het voortouw nemen... als we niet zo kinderachtig hadden gedaan op 1 april met daarna een slappe hap formatie over er misschien knikkers met elkaar wil wisselen, dan hadden we op z'n minst die tijd niet verspild met de vele crises die nog opgelost mogen worden.

 

 

De datum van 1 april 2021 kan als historisch feit de Nederlandse geschiedenisboeken in; het is de dag waarop leiderschap onttroond werd. Niks Alva zijn bril, maar die van Mark Rutte. De dag waarin met emoties de gevonden opening werd benut door alle partijen in de Tweede Kamer een leider te onttronen vanuit eigen onmacht. Wat je er ook inhoudelijk van vindt, voor wie je ook bent, het was een debat dat gemakkelijk als Goede Politieke Tijden, Slechte Politieke Tijden uitgezonden had kunnen worden in een tweewekelijkse dagelijkse uitzending van een uur. En dat lag echt niet alleen aan de hoofdrolspeler van die nacht, alle partijen bleven in gebreke. Alleen al een andere opstelling van de agenda had een heleboel kunnen voorkomen en juridisch rammelde het aan alle kanten met het indienen van een motie van wantrouwen tegen een minister-president in zijn rol als partijleider. Armoediger kon het niet worden, dacht ik. Inmiddels zijn we vijf maanden verder…

 

Degene die het hardst schreeuwden voor nieuw leiderschap zijn ondertussen koest; na het hard oordelen en opsommen wat er allemaal niet goed was en anders moest, hebben we weinig bewijs van leiderschap gezien. Het hanengekukel is veranderd in zacht gemekker. De gedane veroordelende uitspraken maken het terugnemen daarvan onmogelijk zonder gezichtsverlies te lijden en daarmee kiezers kwijt te raken.

 

Volgens mij had Nederland zich duidelijk uitgesproken voor een winnaar van de verkiezingen? En met het aantal stemmen daarvan voor Mark Rutte alleen zou het me niet hebben verbaasd, dat als er sprake was geweest van een gekozen minister-president, de uitslag nog duidelijker had laten zien, dat we een leider in Nederland hebben die we niet kwijt willen. Hoeveel procent van de kiezers van andere partijen is stiekem toch wel blij met een premier die blijkbaar de boel bij elkaar kan houden?

 

Na 1 april bleef het rustig rond Mark Rutte, nadat de VVD de gelederen sloot met de uitspraak haar voorman op de kist te laten staan. Sindsdien is het nog steeds rustig; geen enkele partij is in staat om haar voorman of voorvrouw zodanig over het voetlicht te brengen, dat we nog hunkeren naar nieuw leiderschap. Ondertussen gaan we door met een demissionair kabinet dat de winkel open houdt. De formatie blijkt een slappe hap, zonder duidelijke kartrekker. En nu komt de bal terug te liggen bij de VVD. Als we ons niet zo kinderachtig hadden gedragen op 1 april, dan hadden we ons die moeite kunnen besparen van 5,5 maand zachte heelmeesters over wie met wie zijn knikkers wil wisselen? Terug naar leiderschap….

 

De vraag is wat we nu willen als we onze ervaringen van afgelopen maanden eens op een rijtje zetten? Wordt het niet tijd te erkennen, dat leiderschap wel heel erg duidelijk aanwezig was afgelopen jaren? Dat we een premier hebben die internationaal een positie heeft? Dat overzicht houden en het bij elkaar houden van partijen een noodzaak is om ons concensusland toch te kunnen besturen? Alleen al achttien partijen in de Kamer aanhoren is een kwestie van een lange adem tijdens de uren durende debatten.

 

Het wordt tijd, dat we het lerend vermogen inzetten van kabinet en Tweede Kamer om inhoudelijk een draai te geven aan het beleid. En wie moed heeft sluit aan in de formatie, we gaan toch niet zitten wachten tot het minderheidskabinet valt en we opnieuw verkiezingen gaan houden? De peilingen laten zien, dat er meer winst is voor de reeds grootste partij, dus dat schiet niet op. Een achteraf bewijs van leiderschap misschien?

 

We kunnen blijven jammeren over de bezuinigingen van de afgelopen tien jaren –waarvan we blijkbaar vergeten zijn, dat die nodig waren. Het heeft meer zin om inhoudelijk de bakens te verzetten. Nieuwe tijden, nieuwe vragen, nieuwe oplossingen en genoeg crises om te bestrijden! Dat is echt niet alleen de milieucrisis! De ontstane discussie over verplichte vaccinaties in de zorg is geen motivator om er te blijven werken en het onderwijs rammelt aan alle kanten. Geld is geen oplossing als er niet inhoudelijk wordt gekeken waar verbetering nodig is om personeel te vinden. Daar hebben we een verbinder voor nodig die ruimte maakt en mensen bij elkaar brengt. Getuig als partijleider van persoonlijk leiderschap en geef inhoudelijk aan waar nationaal leiderschap getoond moet worden door de eerste onder de ministers.

 

Laat de loopgravenoorlog in Den Haag  ophouden. Laat partijleiders sorry zeggen voor hun emotionele uitspraken. Laten we gaan doen wat nodig is: Leiding laten geven aan dit land door iemand die bewezen heeft capabel te zijn om dat te doen, inhoudelijke beleidslijnen neerzetten, betrokken ministers aanstellen, bestaande verbindingen in de maatschappij gebruiken om tot uitvoering van plannen te komen, de betonrot uit de overheidsdiensten slopen en zorgen voor een Tweede Kamer die minder emotie en actief meer wijsheid kan tonen onder stevig voorzitterschap aan de voorkant.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.